Doordevil koopt een stepje Ik heb een stepje gekocht. Doordevil heeft zich een modern chromen stepje aan laten lullen. En een minuscuul fietsje. Maar vooral een stepje. Terugdenkend weet ik wel hoe het ontstaan is. Paar maanden geleden zag ik in een overdekt winkelcentrum de eerste volwassene er op voorbij zoeven. Enorm lichaam op kabouterstepje. Ik stug de andere kant op kijken maar op dat moment was ik eigenlijk al om. Had alleen zijn tijd nodig. Ik moest eerst loskomen van mijn oude idee over steppen. Arme mensenfietsen vond ik het. Eigenlijk volkomen kutdingen als je het goed beschouwde. Iets waar je in een groene korte broek op tekeer ging. Met dertig jongens op sportfietsen naar het natuurbad 16 kilometer verderop en jij steeds op een rode step een paar honderd meter daar achter met de slijmdraden tot aan je knieën. Luchtbandjes pasten ook nooit in een fietsenrek. Je moest hem meenemen op het grasveld. Vrienden zwaar aan het tongzoenen en jij in een zo ongeïnteresseerd mogelijke houding met je hand losjes op je achterbandje. De step van toen was ook enorm aanwezig. Ademde één en al onhandigheid uit. Niet iets wat je vader even van je leende om er mee naar de trendy avondwinkel te steppen. Dat hele beeld ging op de helling. Wat een geil stepje. Chroom ook. Dat was niet onbelangrijk. Ik ben een sucker voor chroom. En dit stepje was van chroom. Ik zag opeens alleen maar voordelen. Vroeg me af hoe ik het tot nu toe had gered zonder step. Dat lullige geloop! Afgelopen! Wat kon je NIET doen met een stepje? Sky was the limit. Hele werelden gingen er open. Tante Annie van Ome Ton, die kon ik nu eens leuk bezoeken daar in Middenbeemsterd. Lekker vroeg vertrekken en met mijn chromen step langs die dijken cruisen. Boodschappen doen? Natuurlijk samen met mijn stalen metgezel. Wat woog het? Niets. Twee stukken aluminium met een soort vage verwijzing naar een stuur er op. Ik moest mijn haar ook laten groeien. Op mijn step met wapperende haren langs de blikgroente in Albert Heijn, dat werk. Dat zag ik wel voor me. Kijk daar gaat Jan Vayne langs de vleeswaren. Dat beeld zag ik voor me. ‘s Avonds nog even zin in een strandje, hopla, stepje uitklappen en op weg. Ik zag me die bochten wel ronden naar Zandvoort toe. Bij gelijkgezinden op het strand eerst wat uitchillen op 2-step lounge van Kruder & Dorfmeister. Beetje met andere mensen lullen over je step. Beetje freestyle neuken op het strand, met die step op je rug, voorwiel losjes in je reet geparkeerd. Ik was om. Doordevil wilde ook een stepje. Ik naar Rudolfos geweest vorige week. Daarna ben ik een heel stuk kwijt. Black-out. Ik weet nog vaag dat ik een hele laffe poging heb gedaan om snel de zaak weer uit te glippen en dat een jongen die voor 98% uit broek en schoenen bestond me vroeg of hij mij kon helpen en daarna moet ik volkomen out zijn gegaan. Ik kan me vaag herinneren dat ik een soort dansje heb gedaan in die zaak, dertig T-shirts heb gepast en daarna is het één groot zwart gat tot het moment dat ik weer buiten stond in een broek met kruis tot op straat, een uitgevouwen paperclip op wieltjes van f 2000, - en, hopla, waarom niet, een half-pipe fiets inclusief niet passende helm. Ik had waarschijnlijk, blind van paniek om zo snel mogelijk die moderne mensenwinkel weer uit te komen, gekozen voor een off-the road step, zag ik nu. “Sandbite Deluxe” stond er op de stang. En wat had ik in godsnaam in mijn linkerhand? Een circusfietsje. Meer iets voor een beer. Hoe moest ik hier in godsnaam op gaan zitten? Het zadel hing ongeveer 15 centimeter boven de straat. Voeten op trappers betekende knieën naast oor. Het zag er wel robuust uit. Ja ik had “het nieuwste van het nieuwste”, dat galmde nog wel vaag door mijn achterhoofd. Uitgebreid was ik gefeliciteerd door de verkoper, een sikmans van een jaar of 15. De Savage Half-Pipe Curler zou mijnheer Doordevil zeker gaan bevallen! Ik schatte mijn situatie nog eens in. Hier stond ik, een hebberige man, Doordevil, met vier minuscule wieltjes en wat staal ter waarde van 6000,- en ik moest er op naar huis rijden. Ik moest kiezen. Waar zou ik op gaan plaatsnemen? De step kwam mij opeens totaal belachelijk voor. Je kon beter dood zijn dan op een step door Amsterdam rijden met een kabouterfietsje op je rug. Er zat weinig anders op om plaats te nemen op de fiets. Nu kwam de ook maar direct aangeschafte wijde broek goed van pas. Hij onttrok de fiets volledig aan het zicht. Alsof ik op mijn reet door de stad schoof. Thuis kon ik de boel iets beter bekijken. Wat had ik gekocht? Het joeg mij in ieder geval enorme vrees aan. Ik keek eens naar de ketting. Paste net om mijn hals schatte ik. Met een beetje goede wil kon ik deze acrobatenfiets voor pygmeeën in mijn rugzak stoppen. Hier reden dus volwassen mannen mee in de rondte, met een helmpje op. Wat kon er gebeuren als je hier van afviel, vroeg ik me af. Nooit had ik dichter bij de grond gezeten. Hoe ging ik mij hier mee op straat vertonen? Misschien dat een grote envelop in de linkerhand me een alibi verschafte. Steeds heel hard “spoedbestelling” roepen, dan was er een kleine kans dat ik er mee weg kwam. En dan dat stepje. Van alles stond er in de bijbehorende gebruiksaanwijzing, behalve hoe je er bij moest kijken, volgroeide man met kinderstuurtje in de hand. Ik gokte op een soort constant zoekende blik richting horizon. Ik zocht iets en deed dat op een geleend stepje van de buurjongen, zo een houding moest ik me zien aan te meten. Broek gebruik ik als dekbedovertrek. Morgen ga ik een espressoapparaat kopen. Dat hoort u nog wel, dat verhaal. Groeten, Doordevil