Plaatje kopen De ideale platenzaak, bestaat die? Niet bij mij in de buurt. Nog steeds doffe ellende. Iedere klant een potentiële nutteloze boktor die vooral stoort bij de uitoefening van de plaatsvervangende taakstraf. Iemand doodgereden en nu 6 jaar in een platenzaak, die types tref ik altijd. Wat is er allemaal mis? Veel. Eerst snel wat aan het personeel doen. De hele kluit die er nu werkt opgelazerd, zo denkt Nico Dijkshoorn er over. Omscholen. Asperges laten steken desnoods, in het orkest van Lee Towers zetten, maakt niet uit, als het maar niet iets met muziek te maken heeft. Wat is het ergst? Vooral de hel van de dominante verkoper. Vanuit zijn ooghoeken houdt hij je in de gaten. Een iets te enthousiaste beweging richting Jazz en hij hangt op je rug. Of je wist dat Miles Davis inmiddels dood is? Ja, floep, zo er tussen uit mijnheer. Eeuwig zonde. De Koning van de trompet, hij is niet meer. Je hebt thuis alles van Miles staan, in de originele hoezen en dan toch weer die lafheid. Een beetje lullig voor je uit brommen: “tja het is wat, maar wat doe je er aan, we gaan allemaal dood, ook negertrompettisten” Ze willen je ook geen oudere platen verkopen. Dat verdommen ze. Nieuwe Steve Earle uit en jij wilt “Guitartown” van hem kopen. “U hebt de verkeerde”. Verbijstering. “Dit is een oude, de nieuwe staat daar.” Blijkbaar ook onverdraaglijk is de aanschaf van twee cd’s in een verschillend genre. Je wilt de nieuwe van Lou Reed en de laatste van Underworld afrekenen. Schattende blik naar je iets uitdunnende haardos. “Die van Underworld als een cadeautje inpakken?” We gaan nu gewoon eens man en paard noemen. De eerstvolgende keer dat de werknemer van Concerto Amsterdam (Utrechtse Straat), de jongen met de wit uitgeslagen vlekken onder zijn armen, ik bedoel de jongen met die beugel van zeven kilo verwrongen hijskraan in zijn mond, als die jongen mij nog één keer vraagt “of ik mijn tas even af wil geven”, hopla, mijn net opgeladen elektromagneet voor zijn kanis en hem daverend met het gebit er tegen aan trekken. Natuurwetten, het is iets prachtigs. Nog een natuurwet. Alle domme klootzakken die niet van muziek houden en deze kwaliteit combineren met een vanuit de balzak geïnitieerde oogziekte werken in Boudisque. Ik zet even het adres er bij. De Haringpakkersteeg in Amsterdam. Personeel waant zich God. Komen wandelend over de grachten naar het werk. Als je drie minuten binnen bent wens je ze allemaal een volledig verzorgd weekend met George Michael in een toilet naar keuze toe. Een cd luisteren kan alleen als je precies de goede piercings in je klit hebt hangen. Mannen achteraan sluiten. Eikelpiercings worden eerst op trekkracht getest voordat je überhaupt een koptelefoon krijgt aangereikt. Ons kent ons sfeertje. De klant wordt collectief gehaat. Moet ik ook maar eens mijn Primal Scream therapie op loslaten. Naar binnen en dan geen halve maatregelen. Ik zou voor de kromgegroeide medewerker met het luie oog gaan, achter de afdeling “alternatieve rock”. Bezoekers van Boudisque weten genoeg. Met die omhooggevallen boskabouter heb ik nog een appeltje te schillen. Meteen bij zijn haar grijpen. Heb je meteen aandacht. “Kom eens mee, schele bediende” Door die zaak sleuren, naar de afdeling “Lounge”. “Wat staat daar?????” “Arling & Cameron, music for imaginary films” “En dat vind jij mooi, spreek op, oogzieke, godverdomme, dat vinden we opeens te gek, een Italiaans porno orkest met een beat er onder? Daar gaan we met zijn allen op meedeinen, godverdomme, op muziek die bij een achtervolging in Baretta werd gebruikt. En dan met zijn allen volgende maand met een witte kaketoe op ons mouwloze blote schoudertje naar het werk, met lekker muziek van Arling & Cameron op de radio. Ben je nou helemaal belazerd! En wat is dit? Kijk me aan, bediende, als ik tegen je schreeuw. Wat is dat, “industrial noisefunk”. Als ik je met je luie oog over dit modern vormgeven cd-meubel schaaf, hoe noemen we dat dan, ondergeschikte? Left Eye-Disease Low-Fi? OPHOUDEN MET DIE KUTAANDUIDINGEN!!! Duidelijkheid!! Aan de ene kant van de zaak een groot bord. KUTMUZIEK VOOR LELIJKE MENSEN en aan de andere kant van de zaak BEST WEL OKEEJE MUZIEK WEETJEWEL. Begrepen!!” In heel Nederland grondiger aanpakken. De hele indeling omgooien. Dus geen krankzinnige genreaanduidingen als “Low-Fi Industrial Spoken Word” of “Ambient Grungecore”. Duidelijke nieuwe genres bedenken. “Fossielenrock” bijvoorbeeld voor al het werk van Uriah Heep. “Hoedjesmuziek” voor Peter Koelewijn en Harry Muskee. Ook geen afdeling blues/country/jazz/operette/filmmuziek ergens in een hoek van de winkel wegdrukken. Het liefst zou de uitbater levensgroot boven deze afdeling een bord met daarop “Volkomen Naadje” hangen. Onversterkte instrumenten, het blijft verdacht. Ik ros even door. Ophouden ook met die totale gekte van het beluisteren. Kan op twee manieren de foute kant op. Commune oplossing is het ene uiterste. Als je een plaat wilt luisteren wordt hij tot je grote schrik midden in de platenzaak opgezet. Alle aanwezigen zwaar gebukt onder de opzwepende klanken van Hardie Sjanker, de broer van de beroemde sitarspeler, dat luistert toch minder lekker. Ander uiterste is de individualisering van het luisteren. Volkomen absurde woonideetjes als het om beluisteren gaat. In Amsterdam heb ik in de Leidse straat ooit eens met 12 mensen achter elkaar in vliegtuigstoeltjes gezeten. De verkoper droeg een vliegenierspet. Het is nu vaak nog gekker. In sommige zaken direct terug in de moederschoot. Pas als je als een verkrampte foetus in een metalen constructie gevouwen naar je cd hangt te luisteren wordt het een visueel aantrekkelijk beeld. Hoorntjes om te luisteren is ook niet goed. Te weinig handen aan je lichaam. Wat doe je met de twee tassen vol broodbeleg die je bij je hebt? Naast je neerzetten is vragen om moeilijkheden. Dus luister je maar weer met een tamp zweterige ossenworst tussen je dijen naar de nieuwe van Tori Amos. Hoofdtelefoons zijn goed, maar dan graag even uitschudden aan het eind van de dag. Laatst in een oorschelp zoveel roos en oorhaar dat ik dacht dat het hier een kunstig vormgegeven asbak van een nieuwe Italiaanse Jonge Wilde Kunstenaar betrof. Laatste hartenkreet. Toon de hoes van de plaat die in de zaak gedraaid wordt. Verplichte service in zaken waar men nog LP’s draait, opdat je niet meer cirkelgewijs het hoofd met het label mee hoeft te draaien om daarna tollend op zoek te gaan naar de hoes. Begrepen? Ik kom controleren. Doordevil