dagelijks vers: eikel en eikel

Vlees, godverdomme! 

Herkenbare ergernis. Kennu da mense? Mensen die je tien dubbeltjes geven voor je boodschappenkar. Ze hebben geen vaste gulden. Tot nu toe was ik te laf om dat te weigeren. Je komt de supermarkt uit, je hebt zo’n lekkere kloeke gulden in je slotje zitten en dan uit je ooghoeken iemand op je af zien komen. “Mag ik uw kar.” 

Meestal een zwetende kluit kleingeld in je hand, met stukjes rulle strippenkaart er tussen. Gisteren voor het eerst wat tegengas gegeven. “Hoeveel  euro is dat, zwerver, wil je me oplichten? “ Het sloeg op ruk, maar het werkte wel. Euro is een toverwoord. Agressieve slagers, caissičres, dominante apothekers, je krijgt ze allemaal stil met de euro. “Mag ik voor dertien Euro magere runderlappen?” Paniek.  “Denkt  u er maar even over na, want hij is van ons allemaal”.  

Vanmiddag geprobeerd. Gehate slager opgezadeld met een bestelling voor ongeveer 2 euro 35 half om half. Slager was ergens achter in zaak.  Bezig met typische slageractiviteiten. Beetje om een dooie koe omlopen, af en toe ergens op slaan, mesje slijpen en kijken naar de 30 wachtende klanten. Hij liet de verkoop graag over aan zijn jongste bediende, een schoolverlaatster met net geen melkgebit meer. 

“Moeilijk hč, hoofdrekenen”. Ik ging het ze vanmiddag eens niet gemakkelijk maken. ‘Hoeveel is 1 euro, zeg op bediende!!” Vreemd genoeg werkte de aanwezigheid van 29 wachtenden achter mij alleen maar stimulerend. Eindelijk de rollen eens omgedraaid. Hoe vaak had ik niet staan wachten op hun geleuter over dat “alles slechter werd, ook het vlees, dat kwam nooit meer terug, maar wat deed je er aan, niets” Ik ging hier eens lekker de tijd voor nemen. Koning Eenoog achter in de zaak voelde nattigheid.  Daar kwam hij al, Slager Drollus voor al uw gourmetschotels ook thuisbezorgen geen bezwaar ook in het weekend. ‘Laat mij maar even, Doriette, ik help meneer”.  

Ik stelde vast dat hij de universele slagerpleister dit keer aan zijn wijsvinger had zitten. “Half om half?” provoceerde hij mij, tenminste, zo voelde ik het. “Ja, houdt niet over, het weer, beetje half om half, maar laten we over vlees lullen, meatcutter de eerste. Wat kan je me aanraden, qua vlees?” hield ik mij van de domme .  

Achter mij begon het sonore irritatiegebrom in hevigheid toe te nemen. “Welk vlees is echt dat je zegt: ja, die gaan we bakken, die rooddoorbloede rakker, godverdomme als het niet waar is!!”  Daar had hij niet van terug. “Tsja, de lendenlappen zijn mooi en de duitse biefstuk, ook niet verkeerd”  Duidelijker spreken, mimeslager” schreeuwde ik . 

“Duitse biefstukjes” zei hij nu iets luider. “Moffenvlees bedoel je, jij oude kampbeul. Moet ik, Deichsheurn, van jou krautvlees naar binnen gaan jassen? Is dat het? Iets anders, welke kant en klaarschotel raadt u mij aan. Ik voel wel iets voor die boerenstamppot met worst. Is het Duitse worst, vertel op man!!” 

De klanten begonnen zich er mee te bemoeien. “Weet u het al? Ik moet mijn kinderen van school halen”.  Daar had ik wel een antwoord op. ‘Had u niet zo in het rond moeten neuken, vrouwmens. Ik ben even aan het nadenken, mag het? Maakt u ondertussen nog maar een kind” 

Er dreigden klappen te vallen. “Doet u dan maar voor zes euro shoarma, slager lulmans” maakte ik een gebaar. “Van het lams god, met saus apart.” 

Goed gevoel had ik er aan overgehouden. Nu vasthouden. Snel naar de kapper!

(Dijkshoorns ergernissenweek. Lees hier deel 1)   

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken