Ik had al een tijdje niets van Reet vernomen. Ik vermoedde dat hij ergens ter hoogte van de kreeftskeerkring in een zwaar rulend hotelletje zat te genieten met wat plaatselijke gadgets binnen handbereik. Een zwaar heersend apparaatje om kokosnoten mee te verpulveren. Bij Reet was het al snel goed als het een glimmende metalen behuizing had.

Ik miste hem. Onze fietstocht had mij indertijd bijna genekt, maar de avonden in het hotel, wat waren ze heerlijk geweest. Hoe Reet kon vertellen. Dat deden weinigen hem na. Tot diep in de nacht had ik zijn gekwek aangehoord, ook als ik tien minuten op het toilet zat. Maakte hem niet zoveel uit. Het liefst nam hij gezellig op je dijen plaats tijdens het ontlasten om met die bezwerende kop vlak voor je te gaan hangen. “Zwaar heersend machientje op de markt, Dijkstoeter, waarmee je de bolus zes dagen in je darm kan houden. Vif milemansjes, maar dan heb je wel wat, ruler. Lekker op vakantie, machientje in je kont en thuis gewoon de ingedikte zwarte kogels uit je lichaam schudden, hé, wat zeggen we daar op?” 

Ik had er niet veel op gezegd. Reet praatte graag. Als ik bijvoorbeeld had gemeld dat ik ontlasten in den vreemde juist wel prettig vond, vreemde brillen en andere geluiden bij het doortrekken, dan had hij niet eens geluisterd. In tegenstelling tot veel andere medemensen zat Reet zijn geest precies in het goede lichaam. Hij was er zelfs erg tevreden mee. 

“Ik ga Reet bellen” zei ik tegen mijn vrouw. Vreemd eigenlijk. Was een soort stilzwijgende afspraak, dat ik haar even op de hoogte bracht van eventueel Reetbezoek. De kinderen waren bang voor hem. Mijn zoon van 6 had hij bij zijn laatste bezoek onverhoeds een virtual realitiy helm op het hoofd gedrukt. Reet had hem op een handheld gadget aangesloten, waarna mijn zoon direct tegen de grond was geslagen, visueel overmand door een bombardement aan zwaar rulende animaties die in razende vaart aan zijn oogbolletjes voorbij trokken. “Hé, deze reactie is nieuw voor me” had Reet opgemerkt terwijl hij mijn zoon ontkoppelde. Ze stonden niet echt te juichen als deze snuiter bij ons aan de deur verscheen. Mijn vrouw vreesde vooral zijn totale seksloosheid. “Alsof je vier uur met Gandhi zit te kaasfonduen”, zo had zij de laatste ontmoeting met Reet omschreven. Het was zaak om Reet op neutraal terrein  te ontmoeten.  

“Ha, neus, hoe is ie, oude kutschrijver?” vroeg Reet me door de telefoon. De kans was groot dat hij mij ook zag, met zijn nieuwste GSM. Ik bewoog mij nauwelijks. De hernieuwde kennismaking was als altijd weer prettig. Reet en ik hoefden elkaar juist niet zoveel te zien. Ik stelde voor om weer eens te gaan fietsen. “Fietsen is voor triesties, neus”  Na wat heen en weer gepraat besloten we elkaar in Hotel de Linden in Borculo te ontmoeten. Dan zouden we wel verder zien. “Nog iets, dijkie, vind je het erg als Kutjebef meegaat..“ "Geen probleem, Reet” 

Geen probleem! Kutjebef, de guerrillalogger. In de provincie op stap met Reet en Kutjebef, dat was vragen om moeilijkheden. Ik wilde hem graag ontmoeten, daar niet van. De enige logger die zijn naam volledig eer aandeed. Verfrissende links met een hoog geschoren mutsgehalte, daar liep ik niet voor weg, maar of dit nu gezelschap was om mee in een mufruikend hotelletje te gaan zitten, ik vroeg het mij af.  

“En?” Vroeg mijn vrouw. “Ja, gaat door. Borculo. Kutjebef gaat ook mee."

 “Wie” riep mijn dochter?

(Morgen meer...) 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken