Doordevil luistert naar Def P. De Willi Alfredo van de jaren 90 heeft weer een nieuw meesterwerk afgeleverd als ik muziekkrant Oor moet geloven. Ik heb het (weer eens) over de begenadigde taalvirtuoos Def P. u kent hem wel, van hiphopvereniging “de Osdorp Posse”. Het behaagde P. om ons te verblijden met prachtig getoonzette observaties, natuurlijk weer helemaal in de bekende briljante vet moederneukende stijl. Muziekkrant Oor raakt er niet over uitgesproken. Geen “groeiplaatje” zoals bijvoorbeeld het laatste soloalbum van de Ierse Bard Cock McSuck (“nu, bij McDonalds, ook hamburgers voor homoseksuelen”) die met zijn “bijna intieme laatste album ongewild plaats neemt op de schoot van de argeloze luisteraar”. Nee, de Posse gooit de kak weer recht in je gezicht. Over Vader Abraham dicht Def P. heel subtiel: “noemt zich een vakman, maar wat hij maakt daar krijg ik dunne kak van”. Het komt wat absurd op me over dat je je heel druk kan maken over Vader Abraham. Dan kan je net zo goed een brede maatschappelijke discussie opzetten over Sjakie Schram of hele felle aanvallen doen op iemand als Henk Wijngaarden. Verder werkt het ook wel inspirerend. Leuk, bekende Nederlanders op eindrijm naar de verdoemenis wensen. Laten we beginnen met Def P. zelf. “Steeds als ik jou zie, Def P. denk ik “amputeer die man van zijn hoofd tot aan zijn knie”. Of: “Ik draai de laatste plaat van Ben Cramer en de dood hangt bijna tastbaar in mijn kamer”. Nee, geef mij dan maar de old-school shit van Harde Kak, die met hen laatste album “kalkkeutels voor je brein” een ongelofelijke statement maken. Def P. is een piepende eend vergeleken bij zanger/performer Eagle CapeBullet, de hiphopnaam van toegepast beeldend kunstenaar.... Arend Kaapskogel. Te lang stil geweest, na zijn performance op dat booreiland, waar hij iets deed met wind en water. Hele nieuwe stroming, hiphop met zijn wortels in de beeldende kunst. “Fuck de verf, fuck het metaal. Ik ben een passionele bouwer, Ik ben 10 op de schaal (koortje: “van Richteeeeeer, van Richteeeer”) Vreselijk goed dat Kaapskogel deze kunstvorm heeft herontdekt. Was een jaar of 20 geleden ook erg in, met zijn allen naar een in pantomime kleding gestoken Duits muzikantencollectief kijken die met het voorhoofd op stukken plaatstaal aanvielen. En daarbij een fijne lichtshow. Nu kijkt heel Duitsland gelukkig weer gewoon naar de zanger van Ramstein die, over harde kak gesproken, eigenlijk voortdurend zingt alsof er een immense kalkkeutel precies achter de sluitspier is blijven steken. Doen verder tijdens de show nog wat authentiek Duitse dingen, zoals elkaar in brand steken en enorme dildo’s uit de broek laten springen. In het voorprogramma de Duitse belofte voor de toekomst “Richtig Geil Abspritzen Doch Mal”. Moet ik ook nog even kwijt. Kijkt u wel eens naar Duisters en Blues? Dat is ook prachtig. Veel op de televisie. Een zaal vol Duisters, met als culturele moderne muzikale bagage alleen maar de schlager, hunkerend naar iets authentieks. Dramatische concerten levert dat op. De muzikanten voelen het feilloos aan. Easy money and the cashflows. Ze hoeven alleen maar zwart te zijn en af en toe te roepen “How ya doin, German Assholes” en de zaal explodeert. Een authentieke Bluesneger Met Gitaar, elektrisch versterkt, ook dat nog!! Kijk daar loopt hij, in Duitsland. “Und nur sollen sie mir al die händer lassen sehen, Hamburg!!!” Laten we, voordat ik helemaal abspritz op het Thema Duitsers en Blues, de Volkskrant weer eens samen doornemen. Een aantal opvallende berichten. “Belgen reageren kalm op operatie Koning Albert.” Ja, dat vind ik ook jammer, dat het niet heftiger geuit wordt, de emotie. Als in Iran, ik noem maar een dwarsstraat, een geestelijke met zijn achterhoofd tegen een deurpost aanloopt dan stromen de straten direct vol met zelfkastijdende autochtonen. En dat heeft echt iets, vind ik, dat ritmische geklap op het voorhoofd en het met de blote handen vrolijk op de schouders slaan. Bijna nog beter dan Raï. Om in het thema te blijven: niets mooier dan verdriet vertaald naar een stukje body language. Het had zo mooi kunnen zijn gisteren, miljoenen Belgen als één man de straat op en allemaal, ze kunnen niet anders, niet tegen te houden, overgieten zij de bloedeigen borstkasten met gesmolten ossenwit. Twee miljoen Belgen die de beroemde scène uit “Spetters” naspelen. Renéé Soutendijk die 15 jaar vóór de eerste gefrituurde bloemkoolroosjes onbarmhartig de nipplettes van Hugo Metsers roosterde. Eindelijk erkenning voor deze prachtacteur. Leuk stel, Hugo en Pleuni. De vier beroemdste tepels van Nederland. Haar nipplettes een glansrol in de douchescene uit “De Stille Kracht”. Ik zeg altijd: ieder land krijgt de douchescène waar het recht op heeft. De Amerikanen kregen Psycho en wij dus blijkbaar een Pleuni, door iemand die net buiten beeld op een keukentrapje staat, met koude tomatensoep uit een gietertje overgoten. Ronaldo weer door zijn knie gegaan. Paar keer gekeken naar de beelden, maar het is duidelijk. Te zwaar gebit. Te diepe beet waardoor het kantelpunt ongeveer drie meter voor hem komt te liggen. Stuk van die tanden afveilen, wat ze indertijd ook met Leo Visser, de schaatser, hebben gedaan. Hebt u die wel eens gezien, de tanden van Leo? Een rij haaientanden. Je moest er naar kijken of je wilde of niet. Je vroeg je ook steeds af hoe zoiets ontstaat? Een soort verwerkingsmachine voor ruw strokarton, zo zag het er uit. Volgens mij, net als bij haaien, ook twee rijen achter elkaar. Verder alles zijn gangetje. Tot een volgende keer. Doordevil