Straatmuziek

Deze week iedere dag wat korte erupties. Dijkshoorn maakt zich onredelijk boos om niets. 

Straatmuzikanten. Banaal onderwerp, maar toch.... De vraag is, waarom zo beleefd blijven? Lekker op een terras en dan langzaam die lauwe pis op je af horen komen. “Come as you are” van Nirvana in een elementair countryritme. Heerlijk, daar zaten we net op te wachten. Gewoon doorlullen en negeren. Een korte blik op de gitaarhals en ze staan meteen drie uur te kwantalameraen naast je tafel. Meneer is een liefhebber van gitaarmuziek, dat zagen ze aan die blik. Moet je voor oppassen. 

Niemand heeft je ook geleerd hoe je moet kijken bij muziek aan tafel. Gewoon doorpraten is geen optie. Hele terras zit te kijken hoe je er mee omgaat, met ‘Bridge over troubled water’ in een stevig bossanova arrangement. Gaan zitten luisteren dan maar, met een gezicht alsof je een witte kalkkeutel binnen probeert te houden. Ja, heel mooi en nu opzouten, dat hoofd beheers ik nog niet. 

Heb me voorgenomen de eerste de beste ongewenst te vroeg geboren muzikant of uitheemse rozenverkoper te trakteren op mijn alter ego Doordevil. Rozenverkoper eerst welwillend te woord staan. ‘Nou, nou, goedendag, hoe is met de rozenbusiness, slappe tijd, ja, wat doe je er aan, nee, hij heeft gelijk, ja, verliefd zijn is iets prachtigs, ja, dit is mijn vrouw ja ‘. Dan vragen of ik de rozen even mag vasthouden. Ik heb, ja, is dat toeval of niet, vroeger op de bloemenveiling gewerkt.   De oude Mexicaan eens stevig  tussen zijn schouderbladen slaan. Rozenkenners onder elkaar!! Bos rozen aannemen. Je wilt schatten hoeveel er in een bos zitten. Inside bloemenkenners ritueel. 

Zodra je de bos in je handen hebt naar de bar. Vragen om ‘Le Freak’ van Chic, aanwezig in ieder café. En dan precies na de ‘aaaaaaaahhhhhhhhhh’, op ‘Freak  Out ’ die hele bos rozen naar god dansen. Precies op “Freak”  de bloem van de steel afschoppen, dat is le truc. En dan ‘Mexicaantje, oranje hoed, doordevil,  geweldig goed’, de colporteur in klein leed het café uit jassen met een bos groene steeltjes in zijn hand. 

Zelfde verhaal met muziek. Eerst belangstelling veinzen. Prachtig die verminderde kwint in het couplet. Naar de vingers kijken van de gitarist aan je tafel, dan worden ze gek. Vragen aan hem, als hij even stemt, of hij Nirvana in Rotterdam heeft gezien, bij Ein Abend in Wien. ‘Nee? Oee, nou, wat gemist, mijnheer, ik was er bij!! Ze speelden, geeft u die gitaar eens, bedankt, ze speelden, Kurt en zijn achterlijke broertjes, ha, ha, nee ik maak maar een grapje, ze speelden ongeveer zo’ 

Gaan staan met 12 snarige hel in je handen, wachten tot iedereen op het terras verwachtingvol naar je kijkt en dan een E akkoord aanslaan. “Here we are now, Entertaaaaaaiiiinnnnnnn Uuuus” schreeuwen, een kort aanloopje en met een daverende klap kordaat de hals van de klankkast scheiden. Niets zo weerloos als een gitaar met een loshangend halsje. Ga je vanzelf van huilen. Alleen de snaren houden de boel nog bij elkaar. Geen gezicht . Muzikant daarna plein afjagen. Schreeuwen, met handen aan de mond:  “The sound of silence, godverdomme!” 

Dinsdag een andere ergernis. Dijkshoorn ontslakt zichzelf. Komt dat zien.

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken