Rude Boy maakt zich kwaad Prachtig nieuws. Pijltjesgooier Raymond van Barneveld heeft verloren omdat het publiek steeds lachte als hij miste. Daar moest ik weer enorm om lachen. Kent u het publiek in de Embassy, een met roze vloerbedekking beklede tapijthal annex eetcafé waar de wereldkampioenschappen dart ieder jaar worden uitgevochten? Een volkomen anarchistische, over elkaar heen vallende kluit manische kansarmen die bij voorkeur met ontbloot bovenlijf en bij tijd en wijle luid boerend en ruftend in een volkomen onvoorspelbaar patroon de zaal doorkruisen om, éénmaal in zicht van de camera, terdege het tietwerk van de aanwezige vrouwen te kneden. Midden in dit late werk van Breughel wordt gesport. En dan boos zijn omdat, hij hoorde het duidelijk, het kwam uit die hoek, er iemand gelachen had. Terecht verloren, lijkt mij. Dit weekeinde was er weer Noorderslag. Ademloos lees ik de verslagen van dit evenement, benieuwd als ik ben naar het commentaar van Rude Boy, de sympathieke door het leven murw gebeukte rapper. En ik werd op mijn wenken bediend. "Jij verdient niet mijn shit, man, omdat jij geen man van Amsterdam Noord bent. Als ik die harde flow wil dissen dan kan jij als journalist daar je ding mee doen, maar what the hell. Als ík, hoor je, als ík die fucking beat hoor dan weet ik godverdomme dat dit de shit is waar ik voor leef man, zeg ik je. Jullie proberen me te vernederen maar als ik mijn moves maak dan is dat uit respect, man, uit respect voor de mannen van Amsterdam Noord." Om het juiste effect te krijgen iedere lettergreep met grote nadruk uitspreken en aan het eind huilen. Ook altijd fijn is de deelnemerslijst van Noorderslag. Je ziet ze altijd direct zitten. Bijeenkomst bij de gitarist thuis. Ouders zijn een weekeinde naar Terschelling. Hoe noemen we de band? Onze demo heeft als werktitel "Prospectus beats in the stratosphere" maar daar vind ik als bandnaam "De nachtzusters" weer niet zo goed bij klinken. Het bekt niet lekker. Waarna een woeste sessie volgt met meestal als resultaat de volgende bandnamen: "Just For The Fun Of It"(zevendertigkoppige multiculturele band), "Jezus en de Goden", "The Buttfuckers", "Skomluus", "Ezeltje Schijtgeld", "De Harde Sjankers", "The Pacino’s" en als het een Nederlandstalige rapcrew is "Harde Kak". Uit het juryrapport: "Skômluùs onderscheidt zich van de andere provinciale bandjes door de teksten consequent in het Oud-Fries te zingen, tot op heden alleen nog maar dagelijks gesproken door 2 oude Friese woudneukers nabij gemeente Oude Schapemaag. Een nobel streven van Skomluus om deze bijna vergeten taal een nieuw leven in te blazen." En daar moeten we in de rest van Nederland dan weer enthousiast over gaan doen, over een band die heel bewogen en met precies de goede gekwelde uitdrukking op het gezicht de volgende teksten debiteren "Oe za ie balte, oe za ie soen, ie ka noemermoor gedah, wont die stiegepoip is mie geblief as wir van die skutsje viel" Je krijgt bijna heimwee naar de Nits, die ik een keer in een prachtige documentaire met zijn allen om een stuk Zwitsers Graniet heen zag staan, huilend om de oeroude klanken die zij, door het alleen maar aan te raken, opwekten. Arty Pop, dat mis ik een beetje. Henny Vrienten had het de laatste jaren aan zijn kont hangen. Verstilde klanken van een trombone subtiel begeleid door een gesamplede snerp van Morricone, dat werk. Die zat fijn veel bij Groenteman als hij weer een verstild stuk filmmuziek had afgeleverd. "Het zoeken naar de balans, daar gaat het om. Die jongen, dat zie je, die kauwt op een korenstengel, maar moet je daar dan een mondharp onder zetten of juist een aanzwellend mineurakkoord, dat zijn beslissingen die je in totale eenzaamheid moet nemen. Daar helpt niemand je bij." Maar net toen Vrienten in kluizenaarspathetiek de Nits voorbij leek te streven toch opeens weer Doe Maar in zijn bloed. "Doe Maar Niet" zoude ik zeggen. "Doe Maar" cd’s bij Etos, lees ik net, vlak naast de vloeibare hair extension. Voor een paar miljoen wil Hennie best wel even de hippe popheld spelen. Hij draagt weer een zonnebrilletje op het podium. Meer opvallend nieuws. Nike shirts zijn giftig. Dat verklaart veel. Met name in de schaatssport, waar ze onder de pakken worden gedragen heeft het gif zijn tol geëist. De werking is heel subtiel. Het emotioneel verbaal centrum in de kleine bijhersenen wordt via de hypofyse langzaam opgepompt tot 7 maal de normale grootte. De trieste slachtoffers zijn bijna wekelijks in diverse televisie programma te zien, waar men wel raad weet met verstoorde verbale centra. Ben Verburg, droeg 4 Nike-shirts over elkaar als hij trainde. Zoude je zo met een stuk schots op het verbale centrum willen roegen. Treurigste bekende patient, Erik Hulzenbosch. Sliep ook met 14 Nike shirts aan. Mag nu drie maal in de week als hyperventilerende sporter op xtc quizzen verlevendigen met zijn knauwende dialect. Kostelijk!!! Het wordt wel een mooi Europees kampioenschap. Seedorf kruipt gezellig op schoot bij de journalist van de Volkskrant en Davids verrast de verzamelde Nederlandse pers met een grote schaal zelfgebakken kippenvleugeltjes. Het gif heeft zijn vernietigende werk gedaan. Ik had net een nogal gedeprimeerde Arend Kaapskogel aan de lijn. Even voorstellen. Kaapskogel is een huisvriend van mij. Toegepast Kunstenaar die iets heeft met Metaal en Drijfhout. Geeft op een heel directe, nog niet eerder in Nederland vertoonde manier, uiting aan "Een bepaalde drang van binnen, dat het zeg maar er uit moet, maar dan in metaal" Ik kleine kring bekend om zijn werk dat precies drie uur op een sokkeltje in Arnhem-Oost heeft gestaan. "Structureel Geweld, met zegels??" heette het. Een materie geworden manifestatie van verbrand rubber en tropisch hardhout, die volledig in zijn eigen ruimte figureerde. Zevenentwintig meter hoog. "Direct weggehaald door het klootjesvolk daar". Over die Kaapskogel heb ik het. Hij was ontroostbaar. Niet opgenomen in de afscheidstentoonstelling van Haks in het Groninger Museum. Hij had er speciaal iets confronterender werk voor gesmeed, een ijzeren fallus van 34 meter. "Roede In Roestige Extase, 1964 " had hij hem genoemd. Kan weer omgesmolten worden. U hoort nog van hem, van Kaapskogel. Ook van mij. Doordevil