Groot was mijn verbazing dan ook toen ik onlangs werd benaderd voor een gastregisseurschap bij theatergroep Bondage Amour. De vaste regisseur van het gezelschap, Luther Damstra, zat te rebirthen op Rottumerplaat. Was met geen stok het podium op te krijgen. Steeds als ze hem belden op zijn mobiel nam hij huilend op.  Niet de harde hand die men zocht. Zo waren ze bij mij terecht gekomen. Ze rekenden er op dat ik een zekere vervoering kon combineren met razend cynisme. Ik hoorde het aan. Geil, was mijn eerste reactie. Daar loop ik niet voor weg voor dit soort dingen. De kolere voor alle  acteurs maar daar duik ik dan toch in. Een paar maanden Bondage Amour onder mijn hoede, ze zouden het voelen godverdomme. Dijkshoorn ging er eens wat Spartaanse volkselementen inbrengen in die lauwe kunstkak.  

Ik kende ze wel. Lievelingetjes van de Volkskrant. Ik las de persmap die ik van ze had ontvangen. 'Bondage Amour ontroert met 'neem me, neem me'. In de fabelachtige opening, met sterk spel van Saskia Danis als de geamputeerde moeder en Dennis Velthoven als haar houten geweten,  pakt Bondage Amour je direct bij de keel en laat niet meer los'. Kende ik wel die geroemde openingsscène. Kwam een actrice, Hetty Bijl, in haar blote reet op met een klein kapstokje in haar mutswerk geschroefd. Naakt acteren , Het was weer helemaal terug na het zwaaiende blote piemelstuk Hair. Schaamhaar mocht weer lekken naar beneden hangen. Waarom niet. De Nederlandse uitvoering van Hair was indertijd de doodklap geweest voor het vrije schaamliptoneel. Met name het enorme enthousiasme waarmee Ramses Shaffy bij iedere draai op het toneel een fontein van voorvocht uit zijn eikel had geslagen had toneelgroep Rec Taal de das omgedaan. Daarna meteen weer 30 jaar gekleed toneel. Bedankt Ramses. 

Bondage Amour was nu weer een van de eerste gezelschappen die lekker in hun blote kont over het podium schuifelden. 'Kleren zijn aan afspraak, je conformeert je. Kleding stigmatiseert. Amour wil zo objectief mogelijk worden beoordeeld op het acteren en werpt emotionele ballast letterlijk van zich af' las ik. Aan het woord was actrice Daniëlle Schuitma, die nu, gesterkt door deze beginselverklaring avond aan avond in kleine groeigemeenten acteerde met twee vergeelde frietzakken van vlees als tietwerk. Dat leek ,mij juist emotionele ballast, dat je naar iemand moest luisteren en kijken die er uitzag als een overwoekerd stuk basalt. Bondage Amour  vierde triomfen. Overal uitverkochte zalen, voornamelijk te danken aan de nieuwsgierigheid van de gemiddelde boerenlul die wel eens wat bloot uit de grote stad wilde zien. Ik wist via via dat in Zwaag, in theater Wolken Voor Zon, de hele zaal gevuld was geweest met leden van een rugbyvereniging. Minutenlang, voor het zaallicht doofde had men 'tieten,tieten, tieten' gescandeerd.  

Maar het sprak me aan. verdomd als het niet waar was. Uitdaginkje Een beetje leven schoppen in die ingeslapen artyfartyclub. Ik verheugde me op de kennismaking.

(lees morgen het vervolg) 

Doordevil  

Nu ook: De Verzamelde Kritieken