Italiaanse Invaliden Experimentje. Ik schrijf deze column onder extreem hoge druk. We gaan eens even geëmotioneerd de Volkskrant van zaterdag doornemen. De Italiaanse rel. Italiaanse invaliden,dan weet je het wel. Alle aandacht nu voor de Nederlandse stewards. Op zich verklaarbaar. Pettengeilers, dan ben je op je hoede. Een jaar of 15 geleden had je nog de suppoost met rode frambozenneus die je vermanend toesprak als je "laat me er in oude tandeloze lamlul" tegen hem had gezegd. Zijn nu in ieder stadion vervangen door de universele kansarme in te wijd pak met strepen.Type stadswacht. Meteen een knuppel achter je oor als je een strip te weinig hebt gestempeld. Normaal geen medelijden mee met deze streepfetisjisten, maar ik ben geneigd volledig achter ze te staan in het geval van de Italiaanse Invaliden. Doordevil wil eventueel wel getuigen Voort ga ik in mijn strijd om te komen tot een rechtvaardige achterdocht naar de invalide medemens toe. Iemand moet er opstaan en zeggen: “het is genoeg” Italiaanse invaliden zijn het ergst. De pest met Italiaanse immobielen is dat ze permanent in de ontkenningsfase zitten. Twee prachtige gezonde benen hebben ze nog, je maakt ze niks wijs. Weigeren liften te gebruiken, ook als die het wel doen. Laten zich schreeuwend zestien trappen opdragen. “Laat me lopen, laat me lopen, hoor je!” Bloed onder je nagels vandaan. Je mag ze ook niet helpen. Weer heel anders dan bijvoorbeeld de Zweedse invalide die als een lekke naaktslak zijn lichaam achter je aan sleept. Als je zit te eten steeds dat gekreun naast je. Italianen precies omgekeerd. Melden zich telefonisch aan bij een basketbalclub en rusten niet voordat het hele stadion drempelloos is gemaakt, dat werk. Bij het rolstoeldansen ook een ramp, Italianen. Steeds weer met sportwieltjes proberen mee te doen. Iedere keer proberen met iets te grote spoilertjes te rollen. Steeds die overdreven lange macho-gel-kapels tussen de spaken. U hebt er geen idee van wat ze bij je losmaken. Volkomen terechte afstraffing van de Rotterdamse stewards. Helft van de groep invaliden in Rotterdam had de dag ervoor pas de Status Immobilee gekregen. Zwaar op Grappa in drie en een half uur met een pizzasnijderje het linkerbeen er af gezaagd. Alles voor een plaats bij de finale. Niks excuses dus. We gaan eerst eens uitleggen aan de rest van Europa waarom er opeens met zo’n stuk universeel elastiek om het voorhoofd moet worden gevoetbald. Eerst die belachelijke pleister op iedere voetbalneus en nu dan weer een stuk sisal om je schedel. De pest is dat het nu nog door attractieve figuren wordt gedragen, prettig om te zien zelfs, maar je weet hoe het met dit soort dingen gaat. Voor je het weet staat Dikke Leo van Bettie zijn auto te wassen met zo’n stuk touw om zijn rode alcoholkop. Zelfde als met Tae Bo. Prima als het door glanzende zwetende negers en door vrouwen met De Nieuwe Tiet gebeurd, maar als Tante Sjaan zes keer haar gebit er uit lacht tijdens de maandagochtend Tae Bo in cultureel centrum De Gekleurde Regenboog dan verliest het iets van zijn aantrekkingskracht . Ook eerst Italiaanse excuses voor overdreven brood bakken. Al dat showcasen in Italiaanse restaurants. Gewoon, net als Chinezen in een keuken van twee bij drie in volstrekte anonimiteit je werk doen. Als een gek vlees roerbakken, dat zien wij graag in Nederland. Niet dat overdreven gedoe met die platte broden. In de etalage steeds dat deeg de lucht insmijten, dat weten we nu wel. We gaan eerst eens op ambachtelijke wijze een Oud-Friese Natte Zaadkoek leren bakken, zoals in Oude Schapema en dan lullen we weer eens verder. Verder gaan we eens praten over dat schijtlollige Alessi-design, overdreven pastavormpjes, mannetjes van onder de 1.55 en foute schoenen. En dan gaan we eens aan excuses denken, ja! Roskilde. De gevallenen zijn niet voor niets gestorven. Hebben het ultieme offer gebracht om een optreden van de Pet Shop Boys te voorkomen. Stonden al klaar in de coulissen met de rubberen cowboyhoedjes op, Pet en Shop. Heerlijke show, de heren van de Pet Shopboys. Act van Freddy Mercury was walgelijk hetero gedrag vergeleken bij de homo-erotische totaalshow van de Pet Shop Boys. Alles zeventien keer explicieter en banaler dan The Village People maar om onduidelijke redenen in de harten gesloten van de serieuze popcritici. “Briljante wegwerppop”, dat soort termen vallen er dan. Roskilde miste nu de openingsact met 35 in leren onderbroekjes gestoken postbodes, de intieme akoestische uitvoerig van “Go West” en de toegift met voorbind-dildos. Louis van Gaal bondscoach. Prachtig interview met The Rijtsma. Je zag het maar door dat hoofd pompen: “aardig zijn, aardig zijn, Louis.” Het zag er niet uit. Niet meer gewend om lachend te luisteren. Zijn perkamenten kop brak bijna in tweeën. Co Adriaanse, daar kan ik niet op wachten tot die bondscoach wordt. Hele structuur om. Geen invaliden meer in het stadion. Gaan maar leren lopen. Kwestie van karakter. Nederlands elftal ook onder een zware hygiënische tucht. Moeten allemaal bruine gezondheidssandalen dragen onder het biologisch afbreekbare bondskostuum. Reiziger mag niet meer onder het pseudoniem Annie Ter Klap lesbische korte verhalen schrijven. Bezem er door na de wat makkelijke Louis van Gaal. Lachen gebeurt in vrije tijd. Hele selectie, in verband met de noodzakelijke onderdruk, een stevig shot rectale helium vlak voor de wedstrijd. Overmars wordt door Co zelf geopereerd. Bekken wordt verlengd. 1.59 gaan we ook maar in onze vrije tijd zijn. Zware controle op de anale hygiëne. Unieke beelden in de spelerstunnel. Nederlandse selectie allemaal met de blote reet naar achteren. Heeft iets weg van de live-choreografie van de Pet Shopboys tijdens “New York City Boy.” Co controleert op een propere nationale poepert. Dat soort details, daar wordt het voetbal tegenwoordig op beslist. Groeten, Doordevil