|
ook vers: webwereldcolumn
over J. P.Balkenende
ANDERS KIJKEN
(update: 13/03/2002)
Breedbeeld. Je kunt lullen wat je wilt, maar je kijkt toch anders nu. Het is
breder, gevoelsmatig, na de Rembrandttoren. “Waar was jij toen je beeld breder
werd”, vraag het over 20 jaar op de Albert Cuyp en men zal het zich
herinneren.
Het goede vind ik dat je heel
anders naar de wereld om je heen kijkt na die breedbeeldactie. Alsof je alles
voor de eerste keer ziet. Net zitten huilen met een pakje smeltjus in mijn
handen. Het is jus, maar ook weer niet. Kattenbakkorrels. Waarom rond? Wat zit
daar achter? De breedbeeldman heeft het 21e eeuwse denken omgegooid. Een stoel,
hoe langer je er naar kijkt des te gekker wordt het. Die belachelijke poten er
onder en dat uitnodigende van een stoel, het is bijna provocerend. Je zou er
iemand om kunnen vermoorden als het moest.
Nutteloze voorwerpen om je
heen, wat heb je er veel. Een Tunesische vogelkooi waarin tot nu toe al 46
vogels zijn bezweken. Op je hand voorzichtig naar binnen zetten, ze kijken om
zich heen en plof, slap in het zaagsel. De kooi doet iets met de beestjes. DUS
IS HET GODVERDOMME GEEN VOGELKOOI!! Dat
soort dingen. Een ijskast, die groentenla, wat wordt daar nou eigenlijk vers in
gehouden. Think about it. Aretha
Franklin een negerin, wie zegt dat? Ben je al eens met je duim over haar
voorhoofd heengegaan dan, ok!
Vla, geel. Denk er eens over
na. Precies. Nou dan!
(update)
Helpdesk Philips
enkele uren na de gijzeling
(update)
Inmiddels heeft de gijzelnemer zichzelf gebanzaid. (nieuw nootje van Duyvis).
Toch een fijne middag gehad. Krankzinnige berichtgeving via AT5, de Amsterdamse
zender. In een moordende herhaling een halve dag hetzelfde nieuws. Een
opgewonden mannetje, niet in beeld maar
aan de telefoon, meldde dat er “tot ieders grote verbazing een camper het
terrein op was gereden”. Hij vond het erg belangrijk.
Hij begon er steeds weer over. “We zien geen mensen achter de ramen,
heel weinig activiteit maar opeens was daar de camper, we wisten niet wat we
zagen!”. Nee, dat begrepen we.
Heel anders dan 11 september
kreeg de gijzeling iets onbedoeld gezelligs. Er werd vrijuit gebeld met
gegijzelden. Een portier aan de telefoon, met vlak naast hem de breedbeeldgek,
“bekend bij de consumentenbond”. ‘Voelt u zich bedreigd” was de vraag
“Ja, een beetje wel”. Hij wist te vertellen dat het volgens hem om “iets
met breedbeeld” ging. Ik kon het niet helpen maar ik heb me tranen gelachen.
Tientallen mensen bloedserieus over de zwarte balken aan de boven- en onderkant
van het beeld.
Hopla, daar was een student van
53 jaar in beeld, die gebruik maakte van de kantine in het gebouw. Wist te
melden dat hij “heel smart gebruik had gemaakt van een blind spot”.
Volkstheater werd het.
AT5 wist duidelijk niet meer
wat ze er mee aan moesten. Eindeloze herhalingen van Alber Cuyp achtige
interviews en tussendoor een itempje over het verkeer. “Het verkeersnieuws is
deze keer extra kort” zei iemand net iets te vrolijk.
Beetje gaan zappen. CNN had de
toren in beeld. In het Amerikaans klonk het nog lulliger. “What happens to be
the wrong tower”.
Daar was de reporter weer met
nieuws over de camper. Er hingen rode gordijntjes
voor. Men hield elkaars hart vast. Als dat maar goed ging.
Nederland staat weer lekker op
de kaart. Keiharde kamikazeactie omdat je tv meubel niet in het oude Ikea kastje
past. Holland op zijn smalst. Zelfs in onze gijzelingsdrama’s kunnen we niet
meeslepend zijn. De Molukkers, dat waren nog eens tijden. Dat waren
trendsettertjes.
Keiharde actie tegen
breedbeeldtelevisie aan de gang, nu, op dit moment, in de Rembrandttoren. Heel
nieuw gevaar, de uitholling van binnenuit. Consumententerrorisme. Morgen 150 man
van Duyvis gegijzeld. Waarom de tijgernootjes een krokant laagje hebben. Of
echte tijgers dat ook hebben. Nou! Vallen zes doden bij. Dag later
guerrilla-actie bij Melkunie. Man die problemen had met de schenktuit blaast
zichzelf op. Een verwarde maar goed articulerende man laat onder bedreiging
van een vuurwapen medewerkers van TDK een writable cd uit de plastic verpakking
pulken. Iedereen die er langer dan zes minuten over doet krijgt een nekschot. Er
vallen dertig doden.
Even verder ontslakken.
Men mailt mij dat het goedkoop
is om Balkenende op zijn uiterlijk aan te vallen. Ik antwoord iedereen met een
vriendelijk: “krijg de tiefus van nazareth”. Kijk naar dat hoofd! Daar moet
je zes uur op staan boetseren met natte klei, water en stront om het precies in
die zwarte dakpan te modelleren. Jan Peter bedient heel slim het niet hippe
gedeelte van Nederland. Eindelijk eens een politicus die denkt dat een stickie
nieuw kinderspeelgoed is dat doorgeslikt kan worden of tegen het plafond kan
worden geworpen. Bestelt twee koffie en een koekje bij koffieshop Rode Libanon
en wil daarna met de aanwezigen praten over het Midden-Oosten. “Denk je dat de
mensen het genoeg in zichzelf zoeken?”
Kijk naar hem! Zo ziet niemand
er uit. Hij doet er moeite voor om de looks
te hebben van een zojuist gerectaliseerde koorknaap. Prachtig oud gebruik
in zijn geboortedorp Opgeest. Als de zevende zoon uit een gezin overal haar
krijgt, ook daar, dan wordt hij door de 1e zoon van de buren
feestelijk gerectaliseerd. Hele dorp er omheen en dan maar zingen. Een enorme
beleving, ik kan niet anders zeggen. Undercover een rectalisering meegemaakt.
Heel Opgeest draagt het haar precies zo als Balkenende. Bij de geboorte heeft
men al een keiharde plak zwart haar op het hoofd. Amish, maar dan in Nederland.
Laat mij de Hollandse versie maken van “Witness”. Prachtige scène met
tegenlicht van 87 Balkenendes die samen een Huis Voor God Tegen De Regen bouwen.
En daarna natuurlijk stevig op de dot. Even dat haar losneuken.
Jan Peter is een afvallige
omdat hij voor zijn werk in de grote stad komt. Bij het eerste uitstapje naar
Amsterdam, met de afdeling Jonge Christenen Die Het Toch Heel Leuk Doen, lag hij
in de Leidse Straat opeens plat op zijn buik. De eerste tram in zijn leven.
Grote schrik. Wat maakte zich daar piepend en knarsend los uit de bocht van het
Koningsplein. Satan van Staal met beklede stoeltjes.
Ik ga het er onbekommerd
uitgooien. Even de teer uit mijn lichaam. Zelfreinigend vermogen. Ik schrijf
maar gewoon vanuit mijn eigen beleving de dingen enzo op dat ik die beleefd heb
in mijn eigen visie vandienaangaande.
Gisteren, op weg naar het
Leidseplein, bij de halte Weesperplein, ademloos staan kijken naar de ingang van
Rudolfos, zaak voor zinloze objecten met wieltjes. Kan ik oprecht van genieten.
Jammer genoeg stonden er nu alleen nieuwe Vans gymschoenen in de etalage. Als je
geluk hebt staan er fietsjes in. Een etalage van 3 bij 2 met pakweg 23
kabouterfietsjes. Die winkel fascineert me. Wie gaan hier naar binnen? Je moet
op de hoogte zijn van ‘Helemaal Nu’ anders ga je voor schut. Dezelfde
intimiderende uitstraling als een muziekwinkel.
“Daag, ik wil graag een
gitaar voor mijn zoon”
“Leuk, mevrouw, wacht
even, Daan, die Alesis Quadraverb XP114, kan die in een lus, dat je hem omlust?
Nee, dat je hem parallel naast je chorus zet? Wat? Kan niet. Wacht effe. Een
gitaar, zei u, ja dat is mooi hè, een gitaar. Met snaren enzo. Hoeveel wilt u
er?
“Tsja, eentje om te
beginnen. Hij is denk ik muzikaal, mijn zoon, want hij tikt op tafel mee met
muziek.”
“Ja, gitaar, dat is een
uitvinding hoor. Kijk hier, dat is een hele leuke set. Peavy met omgekeerde kop,
brug afgesteld natuurlijk en opdrukken geen probleem, dan heb je wat hoor!”
“Is dit nu een elektrieke
guitaar?”
“Nee, het is een bongo,
nou goed. Kijk dan hoer, er zitten toch knopjes om aan te draaien. Wat is het
dan, denk je, Greet van Babylon, wacht even. Maar die Chorus, zit die qua stereo
niet de distortion in de weg? Kan je dan niet beter een XP23 nemen? Wacht even.
Neemt u hem?
“Maar hoe moet hij zijn
vingers dan zetten?”
“Dat is het goede van
gitaar, dat je ze mag neerzetten zoals je zelf wilt. Kijk, hoor dan. Nu zet ik
hem hier. Hoort u. Mooi he. Maar de gitaar zegt net zo makkelijk “zet die
vinger maar hier” en dan doet hij ook heel mooi, hoort u. verminder kwintje in
de terts noemen we dat. Hebben?”
Autohandelarenmentaliteit.
Instrumenten verkopen alsof je je uitlaat laat repareren. De uitzondering is
Sacksioni in Amsterdam. De eigenaar trof ik vorige week bijna in tranen aan
omdat een klant zojuist had gezegd dat die en die gitaar niet goed was
afgesteld. Hij moest even naar achteren, tegen een kartonnen doos aanschoppen.
Mooie man. Wilde mij geen nieuwe Fender Super Reverb verkopen. “Koop die maar
ergens anders, ik vind het troep.” Kijk, dat zijn uitspraken. Prachtige oude
Twin Reverb gekocht. Alle andere muziekwinkels in Amsterdam zijn de hel.
Ergste: Dirk Witte. Twee keer meegemaakt. Met een paar duizend gulden in
mijn achterzak de winkel weer uitgelopen omdat het hele personeel bulderend van
het lachen over een nieuw knopje op een keyboard gebogen stond.
Ook weer even bij mijn oude
doodskistnagels bij Boudisque langs geweest. Platenzaak waar je een schop in je
rug krijgt als je niet vriendelijk groet. Enige platenzaak waar je, voor het
luisteren van de cd, een indicatie moet geven of je van plan bent hem te gaan
kopen. Anders lazer je maar op. Met name de man achter de afdeling Wereldmuziek
zou je een schot hagel in het aangezicht gunnen. Kan uren lullen met meisjes van
17 die ook van wereldmuziek houden en ervaart iedere klant als een vervelende
onderbreking van het verbaal neuken.
Gisteren dat eens doorbroken.
Aan de Gitaarmuziekbalie maakte een jongen het bovenblad schoon met Jiffex.
Lusteloos gewrijf. “Hmmm, wat ruikt dat lekker fris” zei ik.
Verwarring. Opeens zat hij even in mijn wereld. Morgen neemt hij ontslag
en besluit hij een leuk tijdschrift op te richten met gedichten er in.
Dan nog iets. Ik word al
maanden lang achter elkaar gemaild. Iemand heeft er lucht van gekregen dat ik
een concert van Bob Marley in de Jaap Edenhal heb bijgewoond. Wat hij droeg, de
setlist graag, in welk akkoord speelde Peter Tosh dat en dat loopje?
Dat weet ik allemaal niet meer.
Ik was een jaar of 13 of 14. Het concert schijnt net zulke mythische proporties
te hebben aangenomen als het eerste concert van Prince in Paradiso waar tot nu
toe 4 miljoen Nederlanders bij waren. Zaten allemaal op het balkon.
Dit is mijn verhaal. Mijn
moeder kocht kaartjes, omdat ik de rij in de Leidse traat vreesde. Je kon alleen
kaartjes kopen door in een Russische rij te gaan staan voor de Nieuwe
Muziekhandel. Een vreemde winkel met klassieke muziek waar men toevallig ook
kaartjes verkocht. Om tussen de Rastafari te gaan liggen, met mijn onvolgroeide
lichaam... ik had toen nog een Balkenende attitude. Het waren mijn eerste negers
zeg maar. Moeder dus in de rij. Die was al negers gewend.
De avond zelf. Uren en uren te
vroeg bij de Jaap Edenhal. Volwassenen gaan eerst nog wat eten of een pitje
doen, wij hadden de tijd. Met ons neus tegen de voordeur. Als eersten binnen. Ik
kan me geen voorprogramma herinneren. Wel de gebruikelijke opwinding bij het
zien van de rode lampjes op de versterkers. Nu was het stil maar zo direct
hoorden we de vier tikjes vooraf en pang. Blijft magisch. Te weinig bands
beginnen in het donker. Podium op en met licht aan wat zwaaien naar vrienden is
fout. Schrijf ik overmorgen een essay over. Hier te lezen.
Marley begon volgens mij met
alle zaallichten aan. Eerst de band. Je hoorde hem wel al. Trenchtown Rock was
het eerste nummer, net als op de legendarische live-plaat, die hij volgens mij,
qua setopbouw, min of meer aanhield. Daar was hij. Spijkerpak aan.
Een magisch moment. Een van de weinige mensen die ieder woord meende.
Wist je zeker. Zaal bestond niet, alleen de muziek. “One good thing ‘bout
music, when it hits, you feel no pain”. Prachtig. Ik zag voor het eerst in
mijn leven een bezeten, geobsedeerde muzikant. Belangrijk moment. Jacques Brel
en Bob Marley, ik zie geen verschil. Concert was geweldig. Ik herinner me met
name de achtergrondzangeressen. Enorme vrouwen, prachtig zingend en bewegend.
"Ajeejo, Ajeeeejo!!" Vraag
en antwoord. Normaal niet te harden (all the ladies in the house say...)
maar nu klopte het. Het was een van mijn eerste concerten (Roxy Music in
het Concertgebouw en Lou Reed in Carré zaten er nog voor geloof ik ) maar het
cliché is waar. Ik kreeg het gevoel dat ik naar iets heel bijzonders keek. Een
unieke ervaring. Samenzweerdersgevoel. Ik zie dit, ik ben er bij.
Nu ja. Als ik de plaat draait
sta ik er weer. Rij 5 vanaf het podium, in het midden. Meer weet ik niet. Hij
danste veel op één been. Gezicht in de lucht, ogen dicht, alsof hij pijn
voelde. Waarschijnlijk was dat ook zo. Fijn dat hij er bij zong.
Veel te veel dit, maar het is
mijn dot com pagina. Voor iedereen die het tot hier haalde, hulde. Meer
persoonlijke beleving op Dijkshoorn com. Wen er maar aan.
Roel en Roel heersen
met een grote H
Nu ook: De
Verzamelde Kritieken
|
