(lees ook deel 2 van Rudeboy Intiem - hier)

Wat vooraf ging: 
(Saunaatje pikken! Een groots idee! Waar gaan we ? De Viking of Total Body Awareness? De Viking was onlangs nog in het nieuws geweest. De eerste sauna met een fistfuckdompelbad. (...) De Viking werd het. Reet en de Kolonel wilden het wel eens uitchecken.)

Vooral Reet was enthousiast geweest. “Naar de Viking toe, ja naar de Viking toe, wij naar de Viking toe, wij naar de Viking toe” zong hij op de melodie van Hondenlul. Reet had thuis snel een handdoekje gehaald en stond ons voor de deur al op te wachten. “Sauneren rules, types, let op mijn woorden. Homosauna of niet, ik ga royaal uit de poriën wasemen naar Uitheemse Kruiden! Hoera!” Wij naar binnen. Nette tent. Een receptie met een matroosje achter de balie. De Kolonel deed het woord. “Goedemiddag, wij zijn geil als boter, wij willen graag drie maal homosauna. Mag ik uw voortellen, de heer Reet, de naam zegt het al. En Dijkshoorn, beroepszenuwzieke en chroniqueur van de intellectuele zelfkant. Iets anders, kapitein Rob, veel homo’s binnen? Ja? Fijn! Veel zwetende homos met natte snorren. Daar komen we namelijk voor want wij vinden homos in sauna’s enorm rulen, hè jongens?  Niet langer geaarzeld, doet u ons drie plaatsbewijzen homosauna met alles er op en er aan. Wij laten ons uit solidariteit met de zwetende nicht vanmiddag, als heteroseksuelen, uitgebreid op ons transpirerend scrotum kijken. Zet u het er wel even bij, op ons kaartje, met deze onuitwisbare stift, zet u er maar heel groot op: “Hetero, niet in reet”. Fijn dank u."

Hollend gingen wij op het fistfuckdompelbad af, een attractie die we voor geen goud wilden missen. We lieten de kleren nog even aan. Liepen hem eerst drie keer voorbij, stiekem opzij loerend. Indrukwekkend vuistje. Kon niet anders zeggen.Ik wist dat Reet en de Kolonel hetzelfde dachten als ik. We probeerden, hetero’s of niet, deze vuist in onze aars te denken. Hoe was het in godsnaam mogelijk dat hier een levend wezen met plezier het lichaam overheen liet zakken. Een thermometer, dat voelde bij mij al aan als huisvredebreuk. En dan die vuist.... Ik keek er nog eens naar. Men had hem zo natuurgetrouw mogelijk nageboetseerd.  Een mooie abstracte vuist van polyester, dat had ik liever gezien. Dit was een duidelijk behaarde onderarm met een stevige vissermanvuist er op. Ik zou hem als krukje of als bijzettafeltje kunnen gebruiken, zo robuust was hij. “Lekker vuistje, helemaal mijn modelletje” deed de Kolonel leuk. “Dit soort vuisten ontvang ik het liefst zo droog mogelijk. Met water er bij is voor mietjes. Net iets voor jou, Dijkie.”

“Eerst even strak afdouchen” zei ik. Geil Douchekopje viel me op. Zou hij in mijn reet passen? Ik merkte dat ik  geobsedeerd raakte door dit idee. De vuist in het dompelbad had zijn fnuikende werk gedaan. Ik vermoedde dat ik nooit  meer een voorwerp zou kunnen aanschouwen zonder het direct virtueel in mijn kont te manoeuvreren. Misschien paste hij net, met de sproeikop er uit, besloot ik. Was ik lekker mee. Ik ging nog fijne tijden tegemoet met deze tic. In bioscopen schatten of het lampje waarmee de stoel wordt gewezen naar binnen zou kunnen en in de supermarkt bij de afdeling houdbaar met een baal Surinaamse rijst schattend bij de broek. 

Reet, die wilde laten zien dat hij zijn klassiekers kende zei: “hé, ligt daar een stukje zeep”, bukte zich overdreven en voor ik het wist had ik instinctief mijn kloeke stuk zeep in zijn anus geduwd. Hij schrok. Geloofde het eerst niet. Reet had duidelijk nooit in teamverband gesport. Tijdens het douchen tegen iemands been aanpissen, ik wist niet beter.  Reet kende alleen het solistisch douchen. Beteuterd stond hij met het stuk zeep in zijn kont. De Kolonel en ik lachten. Het touwtje van mijn zeep hing uit zijn ster. Reet leek net een moderne schemerlamp. “Staand naakt met touwtje, gefeliciteerd u bent een object d'art, mijnheer Reet” zei de Kolonel. Het had iets onweerstaanbaar komisch, hoe het gerafelde touwtje uit Reet zijn knoopsgat bungelde terwijl hij in paniek door de douche bewoog. “Niet in zijn sas met badedas” zei ik. Een korte ruk aan het touw zou genoeg zijn maar Reet vreesde een tweede oprekking van zijn sluitspier. “Ik laat het er uitschuimen denk ik”, zei hij. “Een goed idee, geheel mijn keuze!  Wat jou, Hoornmans?” zei de kolonel. “Geheel ook mijn idee, ik kan niet anders zeggen. In de Viking kijken ze niet op van een customized anusje meer of minder. Het dompelbad gaat aan je neus voorbij, dat wel. Jouw rectaalkamertje is al reeds verhuurd. En nu..... wil ik saunajen.

Daar gingen we, richting cabine Hof van Eden. Reet had geen leven met ons. We zaten nog geen minuut in de overvolle ruimte of de Kolonel opende met:  “Reet, ga eens staan, dan doe ik het licht even aan” Het ging maar door. “Het ruikt hier naar jasmijn met 5% lupide, scheet gelaten Reet?” Hij werd steeds ongelukkiger. Reet groeide duidelijk naar de bevrijdende plop toe. “Bind hem anders aan een deurkruk en wacht tot er iemand binnenkomt”. Wij  bezongen luidkeels Reets solidariteit met de hedendaagse homoseksueel. “Reet, jouw stuk zeep is een symbool, vogel, niet meer en niet minder. Jij zegt met dit stuk zeep in je kakbuis ho, stop, niet verder, stop de homomoord! Goed dat daar eens iemand iets van zegt en wat een prachtig gebaar heb je er voor gekozen!  Hulde reet, deze belangeloze opoffering. Je eigen kont als offerblok, het is niet velen gegeven. R.E.S.P.E.C.T dat is wat you konte get from me!” En blauw lagen we weer. Reet koos voor de makkelijkste en de pijnlijkste oplossing, een korte ruk aan het koord. “Het is een jongen, gefeliciteerd” zei de Kolonel. 

Reet was na zijn rectale tuchtiging wel in de juiste stemming voor een rondje sauna. Als een kat die net ontlast heeft holde hij manisch door de centrale ruimte op zoek naar, ja wat, op zoek naar zichzelf waarschijnlijk. De Viking was wel de treurigste  plek om naar je eigen ik van je zelf te zoeken.We keken eens goed naar wat ons zoal aan bezoekers passeerde. Jubileumbijeenkomst van de Bronski Beat fanclub. Geen van de mannen was groter dan 1,50. De Viking was een verwarrende naam. Wij troffen alleen maar homofiele pygmeeën in de kracht van hun leven aan. 

Ondertussen was het een drukte van belang bij het fistfuckdompelbad. Net als bij een nieuwe attractie in de Efteling werd er geduldig gewacht op het ondergaan van de nieuwe sensatie. We hoorden, achter in de rij, steeds eerst de scharnieren van de Fins houten deur en kort daarna een korte felle schreeuw. Vuistje zat op zijn plaats. Ons maakte je niets meer wijs. Het werd te gezapig vond ik. Er ontstond iets als een gezellige sfeer. “VUISTNEUKERS, IS EVERYBODY HAPPY” riep ik op volle kracht. “FISTFUCKERS AHOY! LAAT MIJ U, VLAK VOOR DE PLAATSING VAN DE GOLDEN GLOVE, WIJZEN OP DE GEVAREN VAN HET HANDNAAIEN!! HET KLOPT NIET!! KEER HUISWAARTS ONTHEEMDEN. ZOEK HET NIET IN DE MANUELE PIJLLOODBEVREDIGING MAAR PROBEER GEREED TE KOMEN OP ELKAARS MIND!” Vooralsnog sorteerde het weinig effect. We hadden niet het idee dat 1 van de rectaalmaximaalkandidaten zich ook maar 1 moment bedacht na mijn woorden. 

Reet bemoeide zich er mee. MIETJES!!!! schreeuwde hij. VIKINGHOMO’S, STEEK DE VUIST IN EIGEN BOEZEM. STEL EEN DAAD EN LAAT JE STER NIET EXPLOITEREN TER MEERDERE EER EN GLORIE VAN DIRECTEUR VIKING” Reet lulde maar wat, maar er volgde nu een wel een reactie. “Opzouten, vrouwenneuker!” Nu was Reet helemaal niet meer te houden. Hij bewoog zich langs de rij. “DEZE VUIST OP DEZE VUIST, DEZE VUIST OP DEZE VUIST EN ZOOOOO KLIM IK NAAR BOOOOOOVEN. HEEEE BAAAAHHHH OME REET!” 

Reet gunde deze groep medemensen duidelijk het licht in de ogen niet. Hij zelf moest het hele scala aan gebruikelijke veroveringstechnieken hanteren voordat er eens heel voorzichtig een vreemde hand op zijn pielemoos werd gelegd. Deze ambiance, waarin op afroep terdege aan elkaars sjors werd getrokken maakte Reet blind van jaloezie. Hij moest hier weg. We pakten hem bij zijn arm. “EEN VUIST VOL POEP!! BAAAAHHH OME WILLEM” riep hij nog eens. “Kom Reet, we gaan Armeens bier drinken bij café Stijlloos. Laat deze mensen verkeren in hun natuurlijke habitat”. Het lukte ons om Reet naar de voordeur te schuiven. 

Buiten was hij snel bij zinnen. Dat was nu wel anders. Reet lag op zijn buik en streelde de stoep. Weg moest hij hier, snel! Te laat, daar was de Kolonel al. Tegen de nieuwsgierige bezoekers van het Japanse restaurant riep hij: “niets aan de hand, een ouderwetse epileptische aanval. U kunt niets meer voor hem doen. Uit laten trillen is het enige wat helpt”  Reet lag nu op zijn rug en zong Fernando.

De Kolonel keek op Reet neer en zei: “kom Reet, we gaan thuis bij je op de koffie.” 

Reet vond alles goed.

(wordt vervolgd) 

Doordevil