Ajeeejo!!!! Heerlijke dagen gehad. Het ontroert me ieder jaar. Eerst die dag van bezinning, dat je 10 voor half negen toch opeens met schrik denkt: "Jezus, wat deed ik net om 8 uur, stond ik toen niet net geheel naakt mijn vrij expressieve dans op "So what" van Miles Davis te doen, met die oerschreeuw als de bassist het thema inzet?” Ben niet meer zo’n hardcore herdenker. Ik moet eerlijk bekennen dat ik moeiteloos ben meegegroeid met de tijdsgeest. Ik zie nog wel vaag de herdenking uit de jaren 70 voor me, met allemaal stilstaande auto's op straat. Nummerborden van doorrijdende buurtbewoners werden genoteerd en dan belde je des avonds aan en spuugde je die mensen zonder verder iets te zeggen recht in het aangezicht. Je wist niet beter. Ja, ook Doordevil zat op zijn manier een beetje in het verzet. Ik heb nu het idee dat de herdenking iets minder intens beleefd wordt. Misschien komt het omdat de gevallenen niet meer zoals 20 jaar geleden exclusief Ome Dirk en Rooie Sjaan zijn. Het herdenkt toch anders als je des avonds al weer op de televisie ziet dat er een Afrikaan aan zijn ingewanden door de straat wordt getrokken. Al dat mondiale leed, je dekt het nauwelijks met 2 minuten voor je uit kijken. En dan die ontlading de volgende dag! Genoeg retrospectief in historisch perspectief. We gaan het leven vieren! Daar ben ik iets minder in meegegroeid. Je probeert het je wel voor te stellen, dat je ergens op een marktplein heel hard gaat staan juichen omdat je een witte ballon loslaat. Zelden ballonnen zo hard naar boven zien vluchten met een band als Blöf op het podium. Weg van de poëtische mosselrock. Denkend mens, de zanger van Blöf. Zingt over een ansicht uit Parijs en door die smartelijke kop vermoeden mensen daar een hele wereld achter. Het is de makke van het Nederlandstalige lied, de totale humorloosheid. Zingen met het touw om je nek. Schrikbeeld: onverwacht de zanger van Dik Hout op je verjaardag krijgen. Altijd aan het zeulen met een grote bos rozen en nog steeds van plan om morgen gewoon de boel de boel de laten en drie jaar in Florence te gaan wonen. Beetje schilderen en aan dat conceptalbum werken. Abel, net uit de vulva gevallen en dan al dat leed. Duizenden Jim Morrisons in het Nederlands op de podia. Worden over drie jaar met zijn allen ontzield in een enorme bubbelbad in Parijs gevonden. Bevrijdingsfestivals zullen nooit meer hetzelfde zijn. Als een geslagen hond naar huis na een optreden van De Kast. Had jij ook maar een Friese Vriend Die Dood Was, dan zou je er over schrijven, met mooie gitaarmuziek erbij. En had je ook maar het haar van die zanger. Over vier jaar alleen nog maar The Postmen op 47 verschillende podia. Hebben helaas Bob Marley ontdekt. Dat doen mensen toch het liefst op 5 mei, met een Vietnamese loempia in hun hand heel hard Ajojojo roepen. Ajoooooooooooooo!!! Ajojojo! Het hele werk van Marley teruggebracht tot dat vermaledijde vraag en antwoordspel tussen zaal en artiest. “All the ladies in the house say Hell Ye!. All the boys on the right say Beeeeeeeeeeffffff”. Heerlijke communitysinging. Mag ik ook eens een keer aan name-dropping doen? Ik heb Ome Bob, in spijkerpak, ogen dicht, bezeten dansend, zien optreden in de Jaap Edenhal. Sjaak Zwart hield vanuit zijn restaurant op de 1e verdieping een oogje in het zijl. Wil er niet al te sentimenteel over doen, maar je ging in de weken na het concert toch voorzichtig experimenteren met geelgroene tanden en je vroeg je na 7 maanden af hoe lang je dan in godsnaam je haar niet moest wassen om maar de geringste dreadlock te ontwikkelen. Ik zag er na 6 maanden nog steeds uit als de vriend van Christiane F. Maar het deed je wel iets, de bezetenheid van Bob Marley. Mijn zoon heet zo, om u een idee te geven. En dan is het dus vrij moeilijk om daarna nog enig enthousiasme op te brengen voor Nederlandse Reggae. Meestal al tijdens het tweede nummer gejajejo. Ja, Reggae in Nederland. Het blijft behelpen. Twee jaar geleden nog naar de Gladiators in de Melkweg geweest. Even die spanning bij de soundcheck, een zwarte meneer op het podium met een gele rol universele tape tussen de tanden, dat wordt te gek! Maar nee hoor, er was weer een Europese begeleidingsband ingehuurd. Een Duitse band dit keer. Ik dacht dat ze Abspritzen Im Jahs Rastafaris Arschloch heetten, daar wil ik van af wezen, maar het bleek een rampzalige keuze. Zaal vol hardcore rastafaris met haar tot op de grond, immer faithfull immer love, jaaaaaahhh love, zo'n sfeertje en opeens, ik lieg nu eens geen woord jongens en meisjes, springt er een dunne Duitse blanke jongen op het podium in een zwartleren tuigje en een waterstofperoxide pruikje op. Middels woeste heupstoten probeerde hij de zaal al direct aan zijn frêle zijde te krijgen, maar het viel juist helemaal stil. Pakt u de hoesteksten er even bij? Tolerant volkje daar op Jamaica, easy com, easy go weet je wel, maar in het weekeinde wordt daar nog steeds de homoseksueel van de week met gesmolten varkensvet overgoten. De acceptatie van homoseksualiteit zit daar nog steeds in een Middeleeuwse fase. Doe de lakmoesproef maar eens. In navolging van de succesvol provocerende blote dozenschilder Peter Klashorst nu eens Erwin Olaf daar naar toe sturen om Jamaicaanse gebochelde dwergen en lilliputters op de rug van een mongoloïde dikke vrouw te fotograferen, zeg maar wat hij normaal hier doet maar dan op Jamaica. Zien we over een jaar of dertig krankzinnig terug op Schiphol. Met dreadlocks, dat wel. Het werd even heel stil daar in de Melkweg. Zanger nog steeds niets in de gaten, muzikanten spijt als haren op hun Duitse hoofd van de afspraak om vlak voor het optreden allemaal zilver gespoten laarsjes aan te doen. Heeft 1 nummer geduurd dat optreden. Zanger kwam met schrik vrij. Pruikje bleef achter. Rare paradox bij reggaeconcerten en hiphop concerten. Volkomen macho toestanden, all the sissys in the house say starfuck maar wel 1 van de weinige evenementen in Nederland waar je op zeker tot diep in de dunne darm wordt gevisiteerd op het bezit van een wapen. Trekt telkens weer een gemêleerd publiek. Ik ga nog maar even vrij associatief door als u het niet erg vindt.Pinkpop al bijna volledig uitverkocht lees ik. Je kan volgens mij beter dood zijn dan naar een festival gaan. Niets gezelliger dan met 70.000 andere muziekliefhebbers samen kamperen. Op een normale camping zit ik al drie kwartier roerloos te luisteren hoe een bezoeker van het belendende toilet luid schreeuwend zijn ontlasting er uitwerkt. Ik kan dat niet. Kak nog steeds in het diepste geheim en wacht doodstil, met papiertje al in de hand, tot de ontlaster naast mij de toiletten heeft verlaten. U ziet mij voorlopig nog niet, ondertussen vriendelijk iedereen vrolijk groetend, met een grote rol toiletpapier onder mijn arm richting toiletgroepen wandelen. Op Pinkpop schijt je met de ruggen tegen elkaar boven een gat in de grond. Ben een keer op Werchter geweest en heb toen gezworen nooit meer naar een festival te gaan. 334 geile bezwete Belgen achter mij in de rij. Of ze even met mijn verrekijker naar de legendarische nipplettes van Nona Hendryx mochten kijken. Eerlijk zullen we alles delen. Dat idee. Lowlands vind ik voorlopig voor de veiligheid ook maar niets. Binnen speelt de nieuwe Poolse sensatie Lech Walesa and the Fucking Popes voor drie drop-outs een bezeten derde toegift terwijl buiten weer dat heerlijke traditionele moddergevecht plaatsvindt. Ieder jaar met man en macht Woodstock reanimeren. Ik sla nog even over als u het goedvindt. Tot een volgende keer. Doordevil