Luuk Koelman en Nico Dijkshoorn haten vrouwen 
(Let op! Nieuwe URL!)

Trui   

Sinterklaas. De hel. Foutste cadeau dit jaar was een zelfgebreide trui. Onpeilbaar leed als je zo’n wee slap pakje in je handen krijgt. Andere mensen kregen gewone mensen cadeaus en ik zat met een slappe drol van schapenwol in mijn handen. Ik  moest dit uit gaan pakken en enthousiast gaan doen. Kon het erger? Mensen die je kledingstukken cadeau geven moeten dood. Pakje opendoen, shawl er uit halen en meteen drie keer om de nek van de gever wikkelen.  

Vaak zie je het pakje al hangen, ergens midden in de berg presentjes. Allemaal kloeke dozen met begerenswaardig papier er omheen. Je vermoedt racebaantjes, gezinsspelen, een waterpijp. Hoofd schuin. De tief. “Nico” met bibberige zenuwenziekte letters op het pakje. Dit jaar kreeg ik een witte trui. Met een stuk touw in de hals, bij wijze van authentieke strandjutter. Elastiek is voor mietjes. Een jutter trekt eerlijk materiaal over zijn behaarde kop heen, dat was het idee. Of ik hem even aan wilde doen, deze walgelijke Marco Borsato trui, deze Texelse Kuttenlapperstrui. 

Ik de lulligste niet. Kinderen dansend om mij heen. Oom Nico ging truitje truitje doen! Ik slingerde lekker sportief het holle schaap kordaat boven mijn hoofd, mikte en pang mijn markante kop door het gat. Gescheurd oorlelletje. Ik zweer het. Als een mes had het stuk sisalhals mijn oor gevangoght. Zelfportret met zonder oor. Ik bloedde als een rund. Hopla naar de keuken. Ik raakte in paniek. Viel door stoelen heen. Hoe kreeg ik deze helse dwangbuis van dikke natuur weer uit? Dat legde niemand je uit op school. Wel hoe je achter in een fietsenhok onder een onmogelijke hoek een brugklasser met al flinke tieten penetreerde, maar dit?  “Een schaar een schaar!!” Ik begon al iets te hard te praten. “Een schaar godverdomme, nu!!.” Ik voelde de trui inmiddels als een indringer. Er hing een wildvreemde psychopaat van wol om mijn nek. Daar kwam mijn vrouw al. “Knip, knip, snel!!” Ik bood mijn gezwollen buffelnek weerloos aan. Dit is mijn brood, dit is mijn hoofd, neem mij! 

Daar was even de typische humor van mijn schoonmoeders kant. Mijn vrouw knipte, terwijl ik als een stervende discipel met mijn keel boven een vergiet hing, met een venijnig knipje mijn linkerneusgathaar. “Zo, klaar!!”, zei ze. “Mijn trui!! Uit, uit uit!! Uit is goed voor mij!! Ik wil die fokking trui van mijn nek.” Nu raakte ik buiten zinnen. Met heel mijn gewicht hing ik aan mijn eigen nek. Ik zat tegen blijvend letsel aan. “Knippen, jij hoer van babylon, where we sat down!!” Daar was de verlossende knip. Ik viel huilend zijdelings door de vaat heen. Deze trui had mij bijna genekt. 

Maar we moesten door. Geen tijd voor doodgaan door verwurging. De rest van de cadeaus werden in rap tempo uitgepakt. Aha! Een mini furbie. Daar wist ik wel raad mee. Geen medelijden. “Geef eens, Elsemieke, dit is leuk, als je dat doet, geef eens” Ik pakte het roze, almaar doorkwekkende gedrocht aan en beet met een ferme knauw de kop er af. Spuugde deze op de tafel. “Furbie zie niet, furbie zie niet, scaaaarreeeeeddddd!!!!” riep ik. De trui had me duidelijk geen goed gedaan. Bloed dat een half uur geleden al bij mijn kleine bijhersenen aan had moeten komen bereikte nu juichend mijn hoofd. Licht ging uit. 

“Oooohhh, een antroposofische pop!!! Wat zeg je dan?” hoorde ik naast me.  Ja wat zei je dan? Een goede vraag. Wat viel er te melden als je een geslachtsloze pop ontving?  De ellende van de vrije school. Nooit eens met je vingertje over het piepkleine shaven cuntje, het minuscule roze ribbeltje in de broek van een meisjespop voelen. Wat een wreed lot. Ook dit cadeau eigende ik mij toe. Een korte worsteling met de betreffende ouders volgde. Tevergeefs. Daar flitste ik, met de pop en een viltstift, het toilet op. Ik tekende veertig kutten op het stuk gladgesneden universele mens van hout.

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken