Panfluit Surround Kan er, desnoods met terugwerkende kracht, in bestemmingsplannen iets geregeld worden over straatmuziek. Straatmuziek in het algemeen en Incamuziek in het bijzonder. Moet nu zo snel mogelijk afgelopen zijn met die terreur. Je kan niet ergens op een terras neerstrijken of er staat een autist met een gitaar naast je heel hard te zingen dat hij kwantalamera met je wil eten. Ik ben inmiddels wel aan een soort van zelfredzaamheid toegekomen, namelijk niet heel debiel voor je uitlachend gaan zitten luisteren naar zo’n schnabbelende werkstudent maar opstaan en heel hard beginnen te schreeuwen. HOUD OOOOOPPPPP, GEREINCARNEERDE WILLI ALBERTI MET JE KARTONNEN STROTTENHOOFD. IK WIL NIET NAAR JE LUISTEREN, LEVENDE MONDHARMONICA!!! OPGELAZERD MET JE GEKWELDE KOP, ZINGENDE TEKKEL. Nu ja, zoiets, als het maar goed op volume is, dat je echt over de muziek heen gaat. Maar dan hebben we het over de confrontatie met gemankeerde solo-artiesten. Dat is nog wel te handelen. Tegen 12 Inca’s sta je machteloos. Die fuckers uit Mexico bewegen zich alleen nog in groepen, altijd met hun kop door zo’n molton heen, dus je ziet ze ook bijna niet. Klampen zich ook aan elkaar vast bij dreigend gevaar. Minste geringste onraad en er staat er één op zijn Zuid-Amerikaanse panfluit een panieksignaal te inhaleren. Het is een complot, daar ben ik van overtuigd. Uiteindelijk is die Zuid-Amerikaanse muziekmaffia uit op onze Nederlandse muziek. Als het aan hun ligt mogen we alleen nog vrolijk doen op die Nescafésound. Ze staan bij voorkeur voor V&D’s en C&A’s die muzikale Azteken. Dat is de uitvalsbasis. Gaat heel subtiel. Je denkt het ene moment nog dat er 34 mensen tegelijk onder een deken staan te schuilen tegen de regen en opeens staan ze zachtjes mee te wiegen op die vermaledijde muziek. Zetten ook heel zachtjes in, die sekreten. Sluipt langzaam onder je huid. Je staat bij de Kijkshop voor de 7e keer te controleren of je het juiste artikelnummer hebt ingevuld opdat je zo direct niet weer in plaats van de verlangde recordable cd’s een complete tuinset met de Rien Poortvlietovertrek in je handen krijgt geduwd en opeens word je je bewust van muziek. Die lauwe pisklank van 13 panfluiten. Weet je het al weer. Is het weer Los Magnefentos Aztekos tijd. Toveren ieder eigentijds winkelcentrum om in een uit de hand gelopen VVD-congres met borreltje na. Een gekmakende vrolijkheid die niets kost. Ik word van weinig instrumenten zo agressief als van een panfluit. Ja, een keyboard waar een koebel uitkomt, dat is ook heel erg, maar van die dikke incalippen op een uitgehold houten afdruiprek, veel kwader kan je mij niet krijgen. Het heeft ook geen zin om ze in tweeën te breken die fluiten. Gaan ze gewoon door op de stukjes hout die ze nog in hun hand hebben. Het is ook precies het geluid dat je verwacht als je heel hard door een stuk hout heen blaast. Om gek van te worden. Wij blazen in een colaflesje en moeten dan lachen om het geluid, in Mexico is dat cultuur. Stromen er hele pleinen vol als er iemand wat hout laat resoneren. Wraakacties kansloos. Je staat machteloos. Ze zijn altijd met een enorme groep. Net bontgekleurde cavia’s die zich aan elkaar warmen. Ik vind ook dat ze verkeerd bewegen tijdens het musiceren. Doe dan in godsnaam iets uitbundigs godverdomme, maar niet dat voorzichtige gewaggel. Alsof er een bos suikerriet in beweging komt. En altijd die opgelegde vrolijkheid. Thijs van Leer maar dan in Mexico, zo klinkt het. Inmiddels ben ik wel iets actiever bezig met dit probleem. Met wat vrienden het Incabevrijdingsfront opgericht. Naast V&D met een ronkende motor. Wachten, wachten, en dan meteen als ze hun cassettes en geïmproviseerde sierraden hebben neergelegd om de handen vrij te maken voor de panfluit, hopla, met zo’n four-wheel drive dwars door die dekens heen cruisen. Get yout motor runnin, head up on the highway. I’m looking for an Inca in whatever comes always. Geen excuses voor deze weemakende dunne kakmuziek. Iets anders. We schijnen allemaal een Sony Playstation 2 te moeten kopen. Tenminste, dat begrijp ik uit de pers. Nieuwste bak ijzer voor in het audio-meubel. Met dolby-surround om je heen iemand virtueel helemaal naar God trappen, dat is leuk! Inferieure dvd-speler en armzalige spelletjes van 150,- het stuk maar ze zijn niet aan te slepen. Past weer helemaal in die gekte van “uw eigen bioscoop thuis”. Jongste proletendroom, na de zelf ingebouwde open haard op drie hoog achter en de country-livingkeuken. Ben ik ook in meegegaan, in die hele country-livingsfeer. Bosje prei in een oude pispot. Melkbus als paraplubak. Gezellig met zijn allen eten in een geinig ingerichte graansilo op schaal. Dat werk. Wasbakken van een metertje op drie doorsnee en een fornuis van 30.000 kilo centraal in je living. Lekker Oud-Engels doen in Geldrop aan Zee. Maar de bioscoop thuis laat ik aan me voorbijgaan. Ik wil namelijk helemaal geen filmgeluid thuis. Waar komt dat rare idee vandaan dat je, iedere keer als er iemand een deur dichtgooit je dit na echoënd tot in de oneindigheid moet horen. Ik vind filmgeluid vaak lachwekkend. Kinderen die stereo net hebben uitgevonden. Haai zwemt voorbij en je zit te tollen in je stoel. Zaal lijkt vol water te lopen. Iedere scheet die er op het doek wordt gelaten stuitert veertien keer van muur naar muur. En dat moet je dan te gek vinden. Moet je ook thuis willen hebben. Bose loopt weer voorop in dit segment van de markt, de thuisbioscoop voor proleten. De makers van de boxen die uw vrouw ook mooi vindt. ‘Niet groter dan een half literpakje melk” als aanbeveling. Dan weet je het wel. Wantrouwen die handel. Voor je het weet verzinnen die gekken iets waardoor het net lijkt of er veertig musicerende Inca’s in je huiskamer leven. Bose heeft waarschijnlijk ook aan de wieg gestaan van het audio-tuin gebeuren. Muziek uit levensechte stenen. Sta je bij iemand in de tuin hoor je Celine Dion opstijgen vanuit het gras. Kan je beter dood zijn. Even nergens muziek, kan dat ook? Gewoon even gaan zitten zonder dat je meteen “Alle dertien volkomen kut’ voor je kanis krijgt. Ransel ze maar uit Amsterdam, al die straatmuzikanten. Opgelazerd. Gaat u maar muziek maken in Den Bosch of Apeldoorn-Oost, maar niet hier! Wegwezen! Amsterdammers houden niet van straatmuziek. Ja, wat jaartjes geleden zat er een met de gevel van de Hema vergroeide prachtige cycloop met een trekorgel op de Nieuwendijk. Dat had wel iets, je eigen klokkenluider van de Notre Dame. Het geld werd opgehaald door zijn onwaarschijnlijk schele zoon. Als je dat zag en je probeerde je voor te stellen in wat voor een sfeer des avonds bij het licht van een olielamp het geld werd geteld, met op de achtergrond de voortdurende dreiging van een wanstaltige behaarde vrouw des huizes, dan wist je weer even hoe goed je het zelf had. Dat had dus wel een functie. Ook de nog niet digitaal geschoolde orgeldraaier, dat kon er mee door. Dat je bijvoorbeeld in de tijd van de Bohemian Rhapsody van Queen zo’n man steeds blauwer zag worden tijdens het draaien. “Gallileo, Gallileo!!!!!” Werd eerst fijn aangekondigd zo’n nummer. Wist je tenminste waar je aan toe was. Kon je nog hard weglopen. “Mensen, het volgende nummer is van een poot. Een zingende poot met een gebit als een slijpsteen, maar wat maakt het allemaal uit mensen, we zijn allemaal toch maar mensen, ook Fredje Met Curry. Ome Har gaat voor jullie de Boom Hema Ratsmadee draaien. In het begin is het heel rustig, zeg maar echt homomuziek, dan een lekker pittig tussenstukkie, van hopsefalderee en dan een stukkie opera, maar wel mooi en dan weer een homo einde, dat ie jeuk aan zijn steel heeft of zoiets, maar de mensen vinden het mooi dus ik draai me de pleuris tegenwoordig, Schele, gooi die geponste kutkaart er maar in, ik ga even schijten en dan gaat Ome Har weer lekker orgel draaien”. Dat had ook wel iets, stand up orgelcomedians. Is nu allemaal minder, meneer. De mensen willen alleen nog maar Inca. Maakt ze niet uit. Imca Marina al honderd keer verkeerd geboekt omdat de mensen niet goed lezen. Zitten ze te wachten op 34 musicerende dekens met een kop er doorheen, komt zij binnenzetten. Everybody Happy!!! Imca Marina is al jaren surround, dat wel. Doordevil