ook vers: webwereldcolumn over J. P.Balkenende 

UIT ETEN 

Uit eten, dat is net iets voor mij. Dodelijke combinatie, Doordevil en geduld. Weet mijn vrouw alles van. Het is niet snel goed. Vorige week nog, ik bovenop haar en maar schreeuwen: PANEERMEEL IS, NOU, PANEERMEEL IS...? ZEG OP HOER, TERG ME NIET, WAT IS GODVERDOMME PANEERMEEL!!!” 

“Vermalen beschuiten? “ 

Nu gaat het wel weer met haar, maar leuk doen over eten, het maakt me gek. Noem de dingen bij hun naam. Dus geen Schuitie Fijnmans zeggen tegen paneermeel. Dan gaat het licht uit bij mij. 

Ik vind dat je niet te barok moet doen als je het over eten hebt. Leuk doen in je vrije tijd maar niet tijdens het eten. Suddervlees opeens Vlaamse Smoor noemen, het maakt me dol van woede. 

Kon Snotverjeppie ook niet weten. Na een emotionele oproep tijdens een loggersbijeenkomst waar ik helaas wegens ziekte van mijn dwergreiger Benno niet bij kon zijn, ging ik in op een uitnodiging voor een etentje bij een Geinige Italiaan. We hadden zoveel te bespreken. 

Ik vreesde het Italiaans restaurant. Zou men er het universele schuimplastic fontein met neerhangende kunstplanten hebben? Ik hoopte van wel. Italiaanse eethuisjes trok ik nog wel. Opa in de keuken, achterlijke zonen in de bediening. Prachtige dingen had ik meegemaakt in een Italiaan te Amsterdam. Een macho bediende bracht met veel bravoure de kokend heten borden in de rondte. Schiep hij een duivels genoegen in. Bord neerzetten en dan de Grote Verbazing bij de bezoeker. Hoe kon deze man dit vasthouden? Hulde!!!  Leefde hij op, op die bewondering. Hoefde geen salaris. Roodgloeiende borden op tafels donderen voldeed. Ha, daar kwam hij onze kant op. “Pizza Tonna” riep hij een metertje of drie bij ons vandaan. Die was voor mijn vriendin. Hopla, sissend voor haar. “Pizza Manolo” riep hij nu iets dwingender. De stoom sloeg van zijn duimen. “Ik had Pizza Pesto” loog ik. “PIZZA MANOLO” schreeuwde hij nu. Het drong nog niet helemaal tot hem door. “Wil ik niet, bediende, ik wil Pizza Pesto”. Daar ging hij. Korte draai. Hij ging de keuken proberen te halen. Prachtig gezicht. Steeds hardere draf. Spel zonder grenzen. Zoveel mogelijk pizza’s naar de overkant brengen. Hij begon er bij te schreeuwen. Redde het net niet. Eeuwige schande. Hij is nu blind. 

Maar dit was andere koek, in Leidschendam. “De Pastacompany” heette de tent. Daar zat ik, tegenover Aliëtte, die in het echt ook gevlochten haar bleek te hebben. Het intimideerde me nogal, die bos sisal op haar hoofd. We spraken wel, maar de deinende bos wol op het hoofd zorgde er voor dat ik er niet helemaal goed bij was. “Ja, wat je zegt, zeker, nou!”  Daarom trof de menukaart me als een mokerslag. 

De kaart was bedoeld om te lachen. 

Ik voelde het bloed uit mijn gezicht trekken. Ik las: “consternatie in het salamirijk” (Pizza Salami). Ik voelde woede. “Kostbaarder dan het gras van de Arena” heette een gerecht. Deze mensen moesten dood. Welke gek had dit verzonnen? Schijtlollig eten, een groeimarkt. Al eerder had ik met geweld een operazanger bij mijn tafel weggeschopt. “Wegwezen, ik zit te eten, Othello!”. Dit restaurant, deze menukaart, was de overtreffende trap van “lekker eetgebeuren”. Vol afgrijzen zocht ik verder op de kaart. “Miauw Miauw, ik wil kabeljauw” deed voor mij de deur dicht. “Kom we gaan iets bestellen” zei ik tegen Aliëtte. 

Ik wenkte de ober. Werkstudentje met haar. Lekker losse bediening, want hier WERD GELACHEN, JA!!!.  

“Hallo, mijn vriendin wil graag “In de reet geneukte kip had je me maar”. Kan daar los "Kale Kopkaas van de Grote Dikke Eikel" bij? Ik wil graag vooraf “Kankersoep met gezwelletjes voor grote relletjes” en als hoofdgerecht graag “Het is met wat met de vluchtelingen, allemaal afmaken met mayonaise”. Mijn vriendin wil graag als hoofdgerecht “Is er nog wat op de televisie of wordt het weer van tampenstijn met saus apart”  We drinken er graag een glas “menstruatie maar dan met druiven” bij. Bedankt!!” 

Het verbaasde hem niet eens. Nieuwe weekkaart, dacht hij. 

Natuurlijk zijn we opgestapt. Gezellige avond gehad . Gegeten in een shoarmatent.  Had swaharama op zijn raam staan. Zag ik pas toen we weer buitenstonden. 

Roel en Roel heersen met een grote H 

Nu ook: De Verzamelde Kritieken