Stokje gekregen van Charis. Omdat het over muziek gaat doe ik mee aan deze moderne onzin voor jonge mensen. 

Update: stokje is inmiddels doorgegeven aan www.demmer.nl  

Muziek

Wat een heerlijk initiatief. Een kettingbrief voor spierwitte webloggers. Ieder ander verzoek had ik met een virtuele vuistslag beantwoord, maar muziek...”Naar welke drie cd’s heb je het laatst geluisterd” is de vraag. Ik kreeg het stokje door van Charis, die zelf heel verdienstelijk Chinese Neusfluit speelt en dat ook in eigen beheer heeft opgenomen. Feng Sui, maar dan met je gok. Je denkt dat er een raam openstaat maar het is Charis op haar fluitje. Druk een Chinese Neusfluit heel hard met je linkerhand tegen je kanis aan en dan maar net doen alsof je snuivend klaarkomt op aandacht. Het is ook goed als een Bob de harde fluit tegen je gezicht aandrukt. Prachtinstrument. 

Komt net op tijd deze vraag. Ik luister pas sinds kort weer muziek. Had een gehoorbeschadiging door de heer Reet. Kwam twee weken geleden mijn huis binnenhollen met de Sonic Boombox van arcade. Rulede enorm.Het idee was dat ik het hoofd in een soort ijzeren doos stak, waarna Reet er voor zou zorgen dat ik mijn geliefde artiest nu eens pas echt intens zou beleven. Ik mijn hoofd in dat ding, Sly and the family stone in de cd-la en vlam, als een mes Everyday People achter in mijn hersenstam. Gierende feedback in de doos. Ik heb nog geprobeerd de dichtgeschroefde metalen box van mijn hoofd af te slaan op het aanrecht, maar tevergeefs. Trommelvlies hing tot op mijn knieën.  Reet bedankt!! 

Net nu ik van de dokter heel voorzichtig weer wat nootjes mag luisteren komt het muziekstokje mijn kant op. Wat gerommeld bij mijn speler en dit zijn ze.

CD 1
The Strokes: Is this it

Vreselijk gehyped  plaatje. Ik had wel een idee wat hier voor muziek op stond. Hoesje met op de voorkant een shaven cunt en een leren handschoen. Dat zie ik graag, een foute arty hoes. Het had ook een buik kunnen zijn met twee hoge hakken er op. Erwin Olaf fotografie. Geschoren en leer, dat kon op zich nog alle kanten op, muzikaal. Ik vreesde toch even een zangeres. Zangeressen moeten dood, namelijk. Ik vind, zingen met harde gitaren en drums dat is biologisch al niets voor vrouwen. Een basdrum trilt de eierstokken los en leeg, dat is bekend. 

Ik zag vorige week in de slaapgemeente waar ik verblijf de voorronde van een popprijs. Vijf bandjes waarvan vier met een zangeres. De hel. De mannen stonden een beetje naar hun gitaarhals te kijken, lekker dat barree akkoord over de hals drukken en vlak voor hun een meisje dat aan het springplanken was naar een grote carričre. Bewegingen klopten, het haar werd prachtig alle kanten opgeslingerd en er werd heel bewogen in steenkoolengels gekrezipt, maar in alle gevallen was het niet om aan te horen. Of ze een shaven cunt hadden weet ik niet, maar het klonk alsof het schaamhaar op het podium met de handen er live uit werd getrokken. 

The Strokes dan. Mannenclubje. Elf lekker liedjes. Droog opgenomen. We horen eindelijk  weer eens iemand duidelijk in een bestaanbare ruimte drummen. Een grote kamer zo te horen. Een verademing. Gitaartjes zijn fijn. Dan de zanger. 
Lou Reed tijdens de Velvet Underground. Zo schaamteloos gekopieerd dat het weer goed wordt. Goede plaat. Wat bevalt zijn de liedjes. Geen solo’s. Lekker middenstuk. Je hoort de arrogantie en ook het plezier. Zou live wel eens heel erg tegen kunnen vallen. 

CD2
Starsailor: Love is here.

Plaat van Engels bandje. Irriteerde me eerst mateloos. Weer zo’n Muse en Radioheadzanger. Heel hoog en galmend gaan zingen en dan Gevoel En Emoties suggereren, daar trappen we niet in. Maar de plaat heeft me inmiddels toch bij de kloten. Mooie piano. Derde nummer. Kabbelend begin. Dan de eerste zin . Don’t you know you got you’re daddys eyes, daddy was an alcoholic”. Dat hakt er stevig in. Las dat de schrijver iets heeft met Tim Buckley (pas op, niet de verdronken zoon , maar zijn vader. “Get on top”, mooiste nummer ooit geschreven over neuken.) , dus dat zit wel goed. 

CD3
Otis Redding: In person at the Whiskey a go go

Geweldige live plaat van Otis Redding. Begint al helemaal goed.  Een bezeten uitvoering van “I can’t turn you loose”. Razend tempo. Alleen een waanzinnige kiest dit als openingsnummer. Ja, Aretha Franklin, die op een andere geliefd live album begint met een manische versie van RESPECT. Heeft waarschijnlijk net gehoord dat ze veertien keer zo weinig betaald krijgt als een blanke artiest. 

Otis heeft er zin in. Hoor hem stampen, schreeuwen, huilen, jubelen en kreunen. Beste zanger ooit. Pang. Volgende nummer. “Pain in my heart”. Die blazers en hij smekend er tussen in. Luister er naar en je weet op welke zanger 
Rod Stewart en de zanger van The Black Crowes aan hun pik hebben zitten trekken. Luister goed naar een plaat van Otis en je hoort 64 bekende zangers voorbijkomen. Voor rock’n roll een van de invloedrijkste zangers geweest, ben ik van overtuigd. 

Mijn kinderen weten het ook al. Ze staan al klaar. Zo direct komt “Mr. Pitifull” en “Satisfaction”. Dat wordt weer feest want dan gaat papa altijd gek doen. Op de grond liggen met zijn benen omhoog. Hij doet de mashed  potatoe en hij doet de bird. Iedere zondag. 

Altijd ook weer de jaloezie bij een goede live plaat. Waarom heb ik hem nooit gezien? Ik, in die zaal, godverdomme! Heb ik ook heel sterk bij Full House van The J.Geils Band. Van Otis word je vrolijk. Wat ben ik toch een luie zak, hoor die man eens zingen, ja, ik ga de zolder opruimen, nu!! Dat doet Otis met je. 

Verder dit weekend gekocht maar niet als laatste drie geluisterd: Nieuwe van New Order (voor het baswerk, dat zo terug doet verlangen naar Joy Division), Ryan Adams (Gold) LET OP , NIET DE ROBIN HOOD ZANGER BRYAN ADAMS , Elvis Box met beste concerten in Las Vegas (hoor Polka Salad Annie, van Tony Joe White in zijn uitvoering en je zegt nooit meer iets lulligs over die man) , DVD van Cypress Hill en een oude van de Deftones. 

Bent u een beetje bij.

Nog even nadenken aan wie ik dit stokje doorgeef. Komt zo snel mogelijk. 

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken