Doordevil kijkt voetbal Ik neem even het weekend door. Zaterdag naar voetballen gekeken. Nederland -Ierland. Had me voorgenomen om nu eens onbevangen te kijken, maar ik was na een minuut al kansloos. Woedend! Wat moest die belachelijke student in een leeuwenpak bij het afscheid van Bergkamp en Winter? Welke gek heeft dat bedacht, een aangeklede leeuw die hand in hand met de voetballers van het veld loopt? Alle remmen los. Rijkaard met terugwerkende kracht gehuldigd op een schuimrubber geit en Johan Cruijff het hele stadion rondgedragen op de rug van Knabbel en Babbel. Om gek van te worden, die werkstudenten in dierenpakken. Je zou ze het liefst in een keer naar de grond slaan. Treurigmakende capriolen in ieder pretpark. Je kan geen hoek omkomen of er danst een mensgeworden konijn om je heen. “Ik ben fluffie en wie ben jij?” “Oplazeren”, schreeuw ik altijd zo hard mogelijk in die stoffen oren en als het lukt nog even een enorme schop op het stuitje, vlak onder de staart. Het was dit keer te erg om naar te kijken. De instructies waren duidelijk. We gingen het in Nederland eens lekker Amerikaans aanpakken. Er was flink op de werkstudent in het iets te ruime leeuwenpak ingesproken. Doe gewoon lekker van die typische leeuwendingen. Draai je eens om? Zwiep eens met je staart. En nu naar links? Ja, is goed. Doe eens een sprongetje. Ja, hoger? Nee, is goed. Toppie. Val eens als een leeuw. Maak ook eens dat “asjemenou” gebaar. Ja, goed , niks meer aan veranderen. Bergkamp deed net alsof hij geen leeuw zag staan, maar Winter was flink de lul. Had even oogcontact en stond een minuut later arm in arm met een speelgoedleeuw op het veld. Laat ik van mijn hart geen moordkuil maken. Ik vond het eigenlijk weer helemaal volkomen kut met rundvlees de ambiance rond de wedstrijd. Ik heb het ook helemaal gehad met die wuivende ballonnenpoppetjes, die je ook al tijdens het EK zag. Door lucht gevoede motorisch gestoorde voetballers, dat schijnt leuk te zijn. Niet bij te houden visueel, die dingen. Ik zie wel andere toepassingsmogelijkheden. Ontwikkel er een hogedrukvibrator mee. Ballon voorzichtig op de vulvamond zetten, sigaretten uit, 730 atmosfeer luchtdruk er op zetten en laat het mannetje maar vrolijk wuiven in je lichaam. Hoera, op naar de totale liberalisering van de vibrator. Het kan allemaal. Liggen nu ook bij de Edah, die trillende jongens. Een jaar of vijf geleden alleen verkrijgbaar bij Wehkamp. Misleidende foto er bij van een vrouw die met een zwoele blik in de ogen haar linkerwang lostrilde, maar je wist wel beter. Nu een geinige voorbinddildo met graszaad in aangehangen zak bij tuincentrum Het Wuivend Riet. Ik laat de woede maar gewoon komen. The Corrs, kan iemand mij dat even uitleggen, wat daar leuk aan is? Heeft u de drumster gezien van deze band? Zit achter de trommels alsof haar ruggengraat aan de drumkruk is vastgeklonken. Drumt zoals ik schijt. Ziekte van Parkinson en er snel een paar trommels voor zetten, dat is de drumster van de Corrs. Hoe komt dat toch dat zoveel musicerende vrouwen er niet uit zien? Gitariste van Krezip, daar heb ik het ook bij. Tot vijf uur achter de klantenservice van de Hema en des avonds die vier akkoorden over de hals heen schuiven. Het is allemaal zo stram. Misschien heeft het iets met bottenstructuur te maken. Vreemd genoeg heb ik het weer niet bij Candy Dulfer, die zeer overtuigend een saxofoon in haar mond heeft. Dat geblaas en gepiep tijdens het gastoptreden vorige week bij de Zeeuwse Mosselrockers Blof was niet om aan te horen. Speelt zoals Mariah Carey zingt. Duizenden toontjes, glijdertjes en trillertjes. Net als bij Carey wel geil, op 1 of andere manier. Bij Reli-rock maakt het allemaal weer geen hol uit. Al ben je volkomen geslachtsloos krijg je daar nog een veld vol christenmensen aan het rocken. Daverend succes, de laatste EO-landdagen. Als je heftig doet met een elastiekje om een luciferdoosje dan trekt de dode zeewave al door het stadion, laat staan wat er gebeurt als Mozes and the Marias fel van leer trekken. Blijft een ongrijpbaar iets. Je zit te zappen, je valt midden in een programma en je weet in een split second: dit zijn reli-rockers. Het heeft iets met die ongebreidelde vrolijkheid te maken. Twee mogelijkheden: als de muzikanten een groene leren broek aan hebben die subtiel doorloopt tot onder de oksels, dan is het een schlagerprogramma. Glorieus optreden van Knut Douwasser Und Sein Wunderschone Lechmachers. Als ze gewone broeken aan hebben en 95 % van het publiek zelfgemaakte kleding aan heeft dan is het de EO-landdag. Bij de EO-landdag mag je ook nog gewoon crowdsurfen. Achter op het veld word je aan het hout gespijkerd en hopla, daar ga je op weg naar het podium, waar de 23 koppige gereformeerde rapcrew “Water in Wijn” net aan de toegift toe is, namelijk “Jezus Is Dope”. Al the ladies in the house say Moooooooozes!” Zelfs in die sfeer van verbroedering toch weer problemen met een groep Italiaanse invaliden, die er op stonden dat er gestagedived mocht worden met rolstoel en al. Eerst tot achter op het podium rollen en je dan met 340 kilo stoel in de eerste vijf rijen discipelen van God storten. Weer een laffe provocatie van deze steeds groter wordende groep dominante Italiaanse invaliden. Wilden eerst de EO-landdag meemaken, healing aan het eind van de dag en dan over het water teruglopen naar Bologna. En dan boos zijn als dat niet lukt. Ik houd ze in de gaten. Voor je het weet kom je thuis en is je hele huis drempelloos. Zitten er opeens ijzeren handvaten in je toilet. Zestig Italianen zolang bij je over de vloer. Wraakactie op eerdere column. Tot een volgende keer. Doordevil