dagelijks vers: eikel en eikel

Harry Potter   

Tot nu toe was de kinderliteratuur lekker overzichtelijk. Ieder jaar een fijn nieuw boek van Carry Slee, die er uitziet zoals je haar naam uitspreekt. Spanning in huis. Zal de omslag weer van een adembenemende lelijkheid zijn? Waar zal het dit keer over gaan? Over een jongen met een oogziekte die ontdekt dat zijn homoseksuele vader geld steelt uit de beurs van zijn aan MS lijdende half moeder of gewoon een keer lekker ontspannen, dus over vrouwen die door hun man naar god worden geslagen? Wint Slee ieder jaar een prijsje mee, met een probleemboek. Is nu bezig met haar Grote Necrofilie Omnibus, over een jongen die op het strand van Terschelling vers aangespoelde vluchtelingen op een wel heel bijzondere manier verwelkomt.  “Bil de Strandkutter” is de werktittel. 

Was nog te behappen. Slee heeft een vertrouwenwekkend schrijfsteruiterlijk. Annie MG Schmidt met anorexia. Lekker gek brilletje want mevrouw is creatief. Lezen over een invalide en dan was je er weer een jaar vanaf. Tot die Potter begon te fucken. 

Harry Potter doet namelijk allemaal dingen die niet kunnen en daar heb ik al een kolerehekel aan. Ik vind, als je klein bent en een zwarte bril op je hoofd hebt dan ga je op stijldansen, lacht men je uit en pleeg je zelfmoord. En dan schrijft Slee er een boek over. Het eind is zoek als dit soort jongens avonturen in een kasteel gaan beleven. 

De hel van de fantasie. Een brood laten opstijgen, een bezempje laten zweven en daar dan 12 vuistdikke romans omheen schrijven. Ophouden nu! Het zal allemaal wel fantastisch zijn maar Dijkshoorn heeft er even genoeg van. Die bebrilde domme kostschoolkop hangt in ieder etalage. Ik kan godverdomme geen vier stappen zetten of die kloot met zijn kutbril zit naar me te koekeloeren. Dat gedweep van volwassen met de Potter boeken vind ik ook stuitend. Met 120 man voor kinderboekenwinkel De Kale Schaamheuvel gaan staan wachten op het nieuwste deel, met een zwarte punthoed op je Hollandse polderkop, dat soort gezelligheid. Ik besloot dit weekend over te gaan tot actie. Guerrilla-actie Potter. 

Verwarring zaaien in het kamp van tegenstander, daar ging het nu om. Precisiebombardementje van Dijkshoorn, het was hard nodig. Ik keek in de krant. Ha, dat trof. In de plaatselijke Bijenkorf was ’s middags een Harry Potter feest. Een van de honderden in het land. Boek was vijf gulden goedkoper als je verkleed kwam. Daar kon ik wel iets mee. 

Twee uur later vervoegde ik mij in een uilenpak bij de ingang van de Bijenkorf. Keek niemand van op. Men is inmiddels gewend dat op ieder winkelcentrum een werkstudent verkleed als mascotte door de winkelstraatjes banjert. Om zo naturel mogelijk over te komen dook ik af en toe bij iemand op zijn rug, simuleerde ik het uitbraken van een uilenbal vlak naast een broodjeswinkel en sloeg ik iedere voorbijganger vriendelijk met mijn vleugel boven op het hoofd. Typische uilendingetjes deed ik. Ik raakte in een roes. Laat ik daar eerlijk in zijn. Het publiek genoot en ik was verkocht. Hopla, daar ging ik, achter een denkbeeldig muisje aan hollend, dwars door een Hotdog kraam heen. Ik keek zittend tussen de zuurkool verbaasd om mij heen net zoals een uil dat ongeveer zou doen. Had ik onder de knie. Nu op naar het Potter feest! 

Op tientallen meters afstand zag ik dat ik er verstandig aan had gedaan om juist deze bijeenkomst uit te zoeken. De sociale bovenlaag van de Potterfans was hier op afgekomen. Bruinverbrande zonnebankkoppen met een cape om stonden in de rij voor een goedkoop exemplaar. Ik besloot een glorieuze entree te maken. Was het halve werk. Ik schudde mijn vleugels wat op, schroefde de uilenkop nog eens stevig vast en daar stormde ik op volle snelheid, woest fladderend, de afdeling eigentijds servies binnen. Sommige stellingen gaven niet makkelijk mee. Het uilenpak zat wat in de weg. Klapwiekend werkte ik me door de espressokopjes heen. Ik verloor mijn evenwicht. Hopla, keihard met mijn kop tegen de Alessi vitrine. Om mij heen ontstond paniek. Vloekend stond ik op en werkte me kordaat door de parfumerie. 

“Zwerkbal, zwerkbal, kom we spelen een potje zwerkbal” riep ik nu heel hard. De boekenafdeling zag ik recht voor mij, aan  de andere kant van de winkel. Daar gingen we lekker op zijn Potters naar toe vliegen. Dwars door de afdeling avondkleding. Opeens plat op mijn rug,. Was met mijn snavel achter een kledinghangertje blijven hangen. Door maar weer. Alles was toegestaan bij zwerkbal, ik had het zelf gelezen. In razende vaart werkte ik mij door de omgevallen bakken cashewnoten heen en kwam om mijn as heen tollend op de boekenafdeling aan. De angst zat er goed in. 

Ik stond zwaar ademend midden op de afdeling met een paar honderd angstige mensen om mij heen. “Zwerkbal” riep ik nog eens heel hard. “Waar zit die kutpotter met zijn mietenbril?” Een klein kindje, blijkbaar murw gebeukt door het reclameoffensief liep op mij af en wilde mijn veren aaien. Daar kwam niets van in. Ik schopte hem ongenadig hard met mijn uilenpoot onder zijn kleine hol. “Potje Zwerkbal, heeerlijk!!!” En daar ging ik weer. Ik probeerde van de grond te komen. Rondje om het winkelcentrum heen vliegen. Men kreeg waar voor zijn geld. Ik zweette zwaar in het pak. Het beviel me goed. 

Het plein op. Daar was de bioscoop. Vol met fans. Fladderend nam ik mijn aanloop.

Doordevil

Nu ook: De Verzamelde Kritieken