Dijkshoorns Lijdlog: Hier

Beverrat

Ik heb een kleine beverrat gekocht. Drie dagen geleden kwam ik uit de kroeg, stond wat aan mijn fiets te rommelen en opeens iemand naast me, met een kartonnen doos. 

“Beverrat kopen?”  

Ik keek. Een betrouwbare jongen leek mij. Mooie ogen. “Beverrat kopen”, zei hij nogmaals. Meneer had haast. Tsja. Ik had er geen een, dat moest ik toegeven. De gezelligheid van een huisdier... In een flits zag ik het voor me. Mijn beverrat en ik. Lekker tegen me aan in bed, arm om zijn pels. Hand losjes op zijn oranje tanden. Fijn door het park hollen met mijn beverrat.  Mensen zouden omkijken. Vriendschap tussen mens en dier, iets mooiers was er niet.  

Ik kon me al geen leven meer zonder dit wezen voorstellen. We moesten maar eens kennismaken. “Eerst zien”, zei ik. Ik zou niet de eerste zijn die thuis kwam met een baksteen luisterend naar de naam Victor. Een bekende truc. Keihard werd er ingespeeld op de sentimenten die eenzame mannen bij dieren voelden. Het was een groeimarkt. Volwassen kerels die dertien jaar alleen waren kwamen dolgelukkig thuis met een okapi.  

Ik deed de doos open. Daar zat hij. Verdomd, een beverrat. Hij keek verstoord op. Was met de bodem bezig. Een intensief werkje zo te zien. Ik stoorde hem duidelijk bij iets belangrijks. Ik voelde een lichte teleurstelling. Dit was niet een beest dat zich kroelend van genot onder de buik liet aaien. Ik aaide graag over buiken. Ik keek nog eens goed. Het dier tolereerde mij. Einzelgängertje, deze beverrat.  

“Wat moet hij kosten?" Dat viel tegen. De beverrat lag erg goed, was het verhaal. Eerst was het allemaal springbok en Javaanse vos geweest wat de klok sloeg, maar nu was het zonder meer beverrat. Moeilijk aan te komen. Hij werd via Assen vanuit Hamburg het land binnengesmokkeld. Dat kwam er dus bij, smokkelkosten. Dat begreep ik wel. Zeshonderd euro, maar dan had ik wel een topbevertje. Ik kon geen weerstand meer bieden. We hoorden bij elkaar, ons hele leven lang al. Hij kwam thuis, deze beverrat.  

“Hoe heet hij." 
“Arie.” 

Dat was lekker kut dan. Ik had gehoopt op een Slavische naam. Balavic had voldaan, desnoods Pjotter. Arie. Dat was meer een naam voor brildragende zwagers. Ik bond Arie achter op mijn bagagedrager, met de doos er nog omheen.  

Lekker, naar huis fietsen met een huisdier. "Ja, wat een toestand hè Arie, nou! Pas op, kuiltje. Zo lekker slapies doen en morgen weer een dag." Ik vroeg me ondertussen af hoe hij deze rit beleefde. Luik-Bastenaken-Luik in een doos, zoiets moest het zijn.  

Thuis! Ik pakte de doos. Luisterde even. Het bleef angstig stil binnen. “Arie”, zei ik. “Arie, we zijn thuis." Geen geluid. Ik betrad mijn woning, zette de doos op de bank en deed hem voorzichtig open. “Arie, wakker worden”, mompelde ik. Opeens kantelde de doos. Als een schicht zag ik Arie door de kamer bewegen, pang, weg, achter de bank.  

Misschien moest hij eerst nog wennen. Hij kwam verdomme rechtstreeks uit Hamburg, bij de Strumpfmachers Guthanson Bevereinsatz Organisation vandaan, mocht je dan even in de war zijn! Hoor, wat enig , ik hoorde hem knagen, of was het likken? Het geluid ontroerde mij. Hoe snel kon je wennen aan alleen je eigen geluidjes! Dit was een nieuw geluid van een ander levend wezen. Ik genoot. Hoor eens, hoe hij tekeer ging. Meneer had het naar zijn zin!! Ik luisterde gefascineerd. Ik won blijkbaar zijn vertrouwen, want ik hoorde hem langzaam dichterbij komen. Hij zocht zijn baasje. 

Opeens nam de intensiteit van het geluid toe. Alsof er een staafmixer achter de luxaflex was gevallen, zo ging hij tekeer. Wat gebeurde er in godsnaam?  Brekend houtwerk, een scheurend geluid en opeens zag ik Arie, die frontaal uit de voorkant van mijn bankstel viel. Hij had zich in twee minuten door het houten onderstel heen gevreten. 

Nu niet in paniek raken.  

(Wordt vervolgd)

Roel en Roel heersen met een grote H 

Nu ook: De Verzamelde Kritieken