Dat is een tijdje in geweest. Heb je geen wapenvergunning voor nodig, kleine knaagdieren naar god helpen. Ik ken iemand die dat ding mee naar huis nam, zoals een ander een behangstomer huurt, om in serie 430 cavia’s er doorheen te draaien. Laat ik eerlijk zijn, dat was ik. Heb ik op 1 dag 34 reigers door die machine staan duwen. Prachtig gezicht, dat moet ik wel zeggen. Je duwt er zo’n vogel van een halve meter in en aan de andere kant komen ze er als gevlokte bodembedekking voor een middelgroot horecapand weer uit.  

Je wordt ook overmoedig met zo’n machine in huis. Soort verslaving. Je wilt er steeds grotere bewegende dingen doorheen duwen. Ik heb, toegegeven, dat weekend ook een heel tropisch aquarium versnippert, de hond van de buren heb ik met het snipperkanon houtvloksgewijs richting schutting geblazen. Ga maar naar baasje!!! en er kwam iemand langs van Youth For Christ. Mee mijn tuin in. “U komt als geroepen! Kijk, daar beneden in die machine, daar zit God, hij roept steeds naar mij dat Hij dorst heeft, wilt u hem dit glaasje drinken even aangeven, want ik ben atheïst ziet u. Ja, haha, dat zal je altijd zien, dat God net bij mij in een versnippermachine gaat zitten, dat heb ik! Kom eens, Youth, hier, kijk, daar zit hij, helemaal onderin. Kijk dan, hij zwaait naar je, godverdomme wat leuk. Ja, hij heeft dorst. Probeert al weken die machine in wijn te veranderen maar het lukt hem niet. Wat goed dat jij nu langskomt!” Klein zetje was genoeg. Machine liep vast op zijn met ijzer beslagen sandalen. Maar bij mij was het meer kunst, zeg maar de grenzen van levende materie opzoeken. Nu is er een dode gevallen op Schiphol.  Kon je op wachten. Als je 1 keer een echt pistool in je handen hebt gehad weet je hoe lijp je moet zijn om dat mee naar huis te nemen. Lugubere dingen pistolen.  

Haagse doven krijgen hulp van een teletolk voor gesprekken met ambtenaren.
Jammer. Ik ben erop tegen. Ik vind dat er teveel wordt gedaan om de invalide net zo te laten functioneren als de valide medemens. Een blindenvak bij AZ-67, daar schreef ik al eerder over. Als je wél iets kan zien is dat een prachtig gezicht, 3000 aandachtig naar voetbal kijkende  herdershonden op een tribune en relletjes die zich ver buiten de bebouwde kring afspelen. Heb ik een keer gehad. Zat ik net naar de samenvatting te kijken, in Amsterdam, kwam er opeens een blinde AZ supporter dwars door mijn raam naar binnen. Heel verhaal van dit en dat en maar maaien met die stok. Was volledig gedesoriënteerd. Dat krijg je als je invaliden wilt helpen. Slecht plan dus, tolken voor doven. Ik vind het juist wel wat hebben, zeker bij ambtenaren op bezoek, dat geloei uit een kamertje . Dertig mensen in de wachtkamer en dan letterlijk de volgende tekst galmend door het gebouw: “IK BEN EEN BEETJE DOOF, AMBTENAAR. HET GAAT OM HET VOLGENDE, IK BEN DOOF MAAR EVENZOGOED ZO GEIL ALS EEN OS. NU HOORDE IK DAT DE GEMEENTE DEN HAAG SPECIALE PUBLIEKE VROUWEN VOOR GEHANDICAPETEN IN DE AANBIEDING HEEFT. MIJN  VRAAG IS, GELDT DAT OOK VOOR DOVEN? MOGEN DOVEN OOK GRATIS EN VOOR NIETS OP DE DOT, HALLO, HOORT U MIJ, MOET IK IETS HARDER SPREKEN?  KAN DAT, DAT ER MORGENOCHTEND IEMAND KOMT, GRAAG IEMAND DIE ZO HARD MOGELIJK SCHREEUWT BIJ HET KLAARKOMEN, FIJN DANK U!!!” 

Theatervoorstellingen “Lulu” en “Macbeth” gerecenseerd.
Ha, fijn, weer een moderne bewerking van een bestaand toneelstuk. Ben ik dol op. Meestal briljante dramaturgische oplossingen. Waarom situeren we Op Hoop van Zegen niet in een woestijn opdat de universele waarheid van de tekst nog beter tot zijn recht komt? “De Visch Wordt Duur Betaald” opeens nog profetischer.  Mooie foto in de Volkskrant bij de “Lulu” recensie. Een naakte vrouw met aangehangen king size tampon en gehuld in Witte Kousen doet dramatisch op een stoel. Dan weet je het wel. Leegheid van bestaan wordt uitgedrukt door de acteurs zonder tekst het kale podium op te duwen. “Het speelt in Oostenrijk en jij bent een hete, succes!” is waarschijnlijk de enige regieaanwijzing geweest. 

Trendje momenteel, zo realistisch mogelijk neuken en masturberen op het podium. Ik zag het stuk “Liefhebber” vorig jaar waarin een acteur twee meter bij mij vandaan minutenlang aan zijn duidelijk reagerende sjors zat te rukken. Cumshot in een kamerplant. Ik rook zijn eikel. Moeder in de weer met een komkommer en meteen daarna wreed onteerd door zoonlief. Zaal zit opeens vier minuten lang naar een pulserende copulerende reet te kijken. Ha, kijk, de sluitspier vernauwt zich, we gaan  blijkbaar naar de volgende scène. Duidelijkheid kent geen tijd . Waar eerst lichamelijke liefde werd verbeeld door een onderbroek en een sok over een kamerscherm te werpen of door twee acteurs in een bed te laten roken nadat het licht even uit was geweest, daar rijdt je nu als het ware op de rug van de actrice de hele voorstelling lang in wilde neukgalop mee. Dat heeft wel iets. Maar dat was nog een oorspronkelijke tekst. Macbeth laten spelen in een islamitische slagerij, dat vind ik weer minder theater. Als acteurs met hoofden door rare luikjes verschijnen, pretcondooms opblazen en Macbeth opeens wordt gespeeld door een gebochelde zwarte lilliputter, dan haak ik af. Lekker gek doen. Hele zaal vol met vulvaspotters bij “Lulu” na de foto in de Volkskrant. Prachtige tekst maar wanneer wordt ze nou gevingerd op het toneel? Dat soort toneel. Dat soort publiek.

Volgend seizoen “Who’s afraid of Virginia Woolf”door het RO theater. Mise-en-scène in een leeg zwembad. Teksten worden van de duikplank af het bad in geschreeuwd. Meisje op bezoek bevalt van een zeehond. Applaus!

Doordevil