Daar was ik lekker mee! Ze hadden geen slechter moment kunnen kiezen. Ik had zo graag een triomfantelijke entree gemaakt. Waltonsfeertje. Ik met mijn jas nog aan door de gang en de kinderen cirkelsgewijs om mij heen draaiend. “Opzij kinderen, eerst moeder de vrouw begroeten” En daarna met het hele gezin het collectegeld tellen. Dan was de dag echt af geweest. Nu zaten daar die twee oetlullen. Ik had wel een vaag vermoeden van wat mij te wachten stond. Ik keek nog eens door het raam naar naar binnen. Zonder geluid was het al niet te harden. Reet stond nu midden in de kamer en vertelde waarschijnlijk over de aankoop van alweer een nieuw peperduur zinloos object uit Amerika.  Dertig jaar pantomime kwam er voorbij. Reet, het oudste hyperactieve kind van Nederland  Mijn vrouw en JB keken en luisterden zo te zien geamuseerd. Ik zag Reet nu op zijn buik in de kamer liggen terwijl hij een malende beweging met zijn benen maakte. Jezus, het ging weer over zijn buikligfiets. “Omsmelten, lijertje” gromde ik. Reet mimede een korte draai op zijn roadster en keek mij recht in het gezicht. Heel laf hield ik snel  de collectebus omhoog. “Nee, wat een verrassing, Reet!”  

Nu was er geen weg meer terug. Ik moest naar binnen. Mijn eigen huis in. Ik hoorde Reet al door de gang draven om de deur open te doen. “Dijkie, brute collecteerder, zwaar langs de deuren geroeleerd voor de kromgegroeiden, OK dan, kom verder oude reus, de kolonel is er ook” Ik merkte dat Reet de geuzennaam van JB zonder enige ironie bezigde. Hij zou voor hem met zijn roadster zo de zee in rijden richting Engeland. Ik rilde. 

“Hé, Dijkshoorn, lekkere bank man heb je, man, echt door en door leer,hč, meneer laat het breed hangen” begroette de Kolonel mij. Hij kotste van de bank betekende dit in het vermoeiende webloggersjargon.  “Ja, ik kon van die met cybergel gevulde poef-elementjes krijgen bij Djeeez & Co. maar die contrasteerden met mijn marmoleum” counterde ik. “Nee, goed juist, ondergeschikte, in dit tijdsgewricht kiezen voor een burgermansbankje waarop het goed toeven is na de gedane fysieke arbeid, dat ruled juist buitensporig hard” Hij was dronken als een tor. We keken elkaar nog eens goed aan. Hij haatte mij en ik haatte hem. Vanavond gingen we kijken wie er het hipst was. Een ouderwetse razzia was het van het Vlot en Modernfront. 

Reet had nergens erg in. Hij holde nu heel hard langs mijn schutting om te kijken of een draadloze grasmaaier misschien iets voor mij was. “Nog koffie, JB” vroeg ik.”Ja, lekker een vierde bakje gaat er altijd in”. “Reet, limonade? stak ik mijn hoofd de tuin in. “Ja, leuk Dijk, biertje graag, triesto” Mijn vrouw had opeens van alles te doen in de nok van het huis en keek mij in het voorbijgaan vernietigend aan. “Daar zitten we dan ”zei ik. “Ja, op jouw leren bank. Zit goed, Dijk, had ik dat al gezegd? Vakmanschap. Jongen. Geen kinderarbeid, dat voel je”.  Ha, daar kwam Reet ook binnen. “Als je hem doorlust via een modulair verdeelpunt kan je lekker vanuit je huiskamertje naar je grasmaaier kijken, pik van me. Ik weet nog wel een mannetje. Geen probleem. Gaat heel drachtig bruutrulen. Heb je het hem al verteld, Kolonel” 

Nee, dat had hij niet. De mannen waren wat van plan. “Luister eens, stukjesschrijver, wij gaan jou vanavond eens wat anders dan een biefstuk laten proeven. We gaan er bij jou eens wat banzaikeuken in trappen, Dijkemans. Biefstukken eten is meer iets voor de oude nieuwe armen. Rauwe vis, dude, daar gaan we hard aan werken vanavond. Wij betalen want wij zijn namelijk heel rijk”

Dat klopte wel, althans wat Reet betrof. Hij had een fortuin vergaard met een animatie van een schijtende hond. Ik gunde het hem van harte. Vaak ging ik er nog even langs, bij Recycle Dog om mijn muis over zijn poepert  te laten zweven. Geniaal moest ik toegeven. Reet liet hier hondsgewijs zien hoe een iets ingedikte bruine kogel uit het lichaam viel. Eigenlijk keek je naar je eigen kont. Zo zag ik het. Kon hij nu stil van leven. Bravo. 

“Japans, ruler, we gaan liggend eten, dat roeleert. Kijk niet zo sip, cynisch columnistje. Schrijf er later maar een schijtlollige column over vol met rake observaties, maar nu gaan we genieten”” Hij tilde me op, Reet. Dat was verkeerd. Er waren enkele mensen die mij onaangekondigd mochten aanraken en Reet behoorde niet tot dit selecte gezelschap. Ik hing als een stuk wild vlees in zijn armen. 

“Kom op, we gaan weg uit deze koffieshop, ouwe grasshopper. Zeg je vrouw gedag. Zeg maar dat je gaat genieten. Reet, start de reetmobiel.” Daar gingen we richting Amsterdam. De Kolonel voorin, naast Reet, die de auto bestuurde met gele handschoenen en gele autoschoenen aan. Ik had alle tijd om de heren eens goed te bekijken.

De Kolonel was op een stuitende manier lang. Intimiderend lang. Zijn gedrag maakte hem nog eens twintig centimeter langer. Vlak voor mij zat qua gevoelsbeleving een man van 2.56. Reet zei niet veel. De Kolonel sprak zoals een ander schrijft en Reet lachte snuivend en grommend als JB een pauze liet vallen. Als de pauze onaangenaam lang was zei hij werktuigelijk “dat ruled bruut”. Zat je altijd goed. Ik werd enorm gestraft, dat was zeker. Ik zat achterin bij de postmoderne mounties en ik moest luisteren of ik wilde of niet. De Kolonel was nu heel druk iets aan het vertellen over de mond van een songfestivaldeelneemster. “Noteer, Reet, ideale lippen met een suggestie van pijpstertje”  Weer dat gesnuif van Reet. Het begon me te vervelen. “ZIJN WE ER AL, IK HOUD HET NIET MEER, IK WIL RAUW ETEN, LOGGERS” schreeuwde ik tussen de hoofden in. “Geduld, Dijkskever, rusteloos vleesetertje, we zijn er bijna” 

Inderdaad werd na tien minuten de auto geparkeerd. Reet verwisselde zijn schoenen terwijl JB en ik op de hoek van de straat wachten. “Goede jongen Reet, maar te impulsief. Jij bent bedachtzaam, hoorn, daar houd ik van”.  “Mijn togus, JB, ik moet iets te eten hebben, nu. Collecteren maakt hongerig.” Ik had geen zin om dit spelletje nog langer mee te spelen, de neten voor hem . Reet had zich bij ons gevoegd en droeg een rugzak van Mexx . Vertrouwd beeld. Tijden onze fietstocht had hij hem al gedragen en had ik, wanhopig aanklampend als Reet weer eens zwaar temporiseerde op zijn roadster, mij urenlang afgevraagd waar het leverkleurige object op Reet zijn rug voor diende. Ik wist toen bijna zeker dat Reet weer het nieuwste van het nieuwste op zijn rug droeg, namelijk de mobiele römertopf. Een even simpel als briljant plan. Een stenen oven op je rug meedragen. ’s Ochtends een rauwe kip er in en des avonds kwam hij, zachtjes gaargebraden op gedoneerde lichaamswarmte zijn klei-oventje uit rollen. Zonnepanelen maar dan anders. Vlees toebereiden met wat de natuur ons gaf. Maar niets daar van. Het bleek een terrakleurige baarmoeder van plastic te zijn die Reet als een rugzak met zich meedroeg.  “Dijksman heeft honger. Voorhonger zeg maar. Kom”, zei JB en hij liep volkomen onverwacht een McDonalds binnen.

De universele gezelligheid greep me flink bij de keel. Kijk, daar stond Ronald McDonald, de Vrolijke Kankerclown. Hij lachte. Geen hond te bekennen in dit filiaal. Het personeel verpoosde zich met elkanders bedekte geslachten. Geil sfeertje achter de toonbank. Nog twee uurtjes werken en dan snel naar huis, neuken. Dat voelde ik maar al te goed. JB liep op een vrouwenpet af die klaarstond om onze bestelling te noteren. “Goedenavond.” Hij gaf haar een hand. Stelde ons ook voor aan het 16 jarige meisje. “Reet, kunstenaar en rectale hondenanimator en dit is Dijkshoorn, bekend van BigBrother, burgermannetje” Ze schudde ons bevreesd de hand. “Wat kunt u ons aanraden vandaag?” vroeg JB. Dit was nu net het gedrag dat ik zo haatte. Lekker origineel gaan staan doen tussen de plebs. Het leven als één lange doorlopende voorstelling straattheater, dat wereldbeeld, daar was ik niet dol op. JB ging inmiddels onverdroten voort. “Die maaknuugets, wat u daarnet zei, kip in een krokant jasje, wordt daar de saus apart bij geserveerd? Kan dat, dat u de saus apart aan ons geeft, dus niet er overheen, maar gewoon in onze handen, verpakt, dat we het moment van dippen zelf kunnen  kiezen? Dat kan! OK dan! Ruled. En dan nog even iets over de kaas, kunt u die voor mij ietsje hitte van bovenaf geven, met de grill, zeg maar medium smelten, fijn, bedankt, we zitten aan het raam, daar bij tafel 14, dank u” Opeens een minder geil sfeertje. Kunstenaarsalarm. Of we op wilden flikkeren. We moesten een ander in de maling nemen maar niet floormanager Mustafa Kabul. “Jammer, u bezit een heerlijk pandje met een uitgelezen kaart, duizend keer jammer, maar helaas” 

“En nu naar de Jap, zou Wim Kan zeggen”. Ik kon opeens niet meer wachten  Aan de overkant van de straat zag ik een uit steen gehouwen Enge Vis Met Veel Gezicht aan de gevel hangen. “Daar is het” zei JB.

(wordt vervolgd) 

Doordevil